ਚषਾਲਯੂਪਚਮਸਾਃ ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਃ ਪਾਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸ੍ਰੁਚਃ ਸ੍ਰੁਵਾਃ। ਤੇष੍ਵੇਵ ਚਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਗਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ, ਯੂਪ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡੇ, ਪਾਤਰ, ਚਮਚੇ ਤੇ ਕਟੋਰੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤੈਕੈਕਸ੍ਯਯੂਪਸ੍ਯ ਚषਾਲਾਸ਼੍ਚੋਪਰਿਸ਼੍ਥਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮ ਯੂਪਾਨ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨ੍। ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ ਯੂਪਾਂ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤੇषੁ ਤਸ੍ਯ ਮਖਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਗਯਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ। ਅਮਾਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਗਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਾਨਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੱਖਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵਰ੍षਤੋ ਧਾਰਾ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਗਿਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ,
ਤਥੈਵ ਤਦਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਧਨਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਯਃ। ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਗਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੌਲਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਸੀ।
ਭਵੇਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦੇਤਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾਤਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਭਿਰ੍ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਤ੍ਯੈਰਾਸੀਤ੍ਸਮਾਚਿਤਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਯਾ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚੈਤਿਆਂ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵੈਨੈਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭਰਤ। ਸਲੋਕਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਂ ਯ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋਚ੍ਯੁਤ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਹੀਪਾਲ ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਵੈਦੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਂ ਚੈਵ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚ ਮਹਾਨਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦੂਰੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨਰਮਦਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹੀਪਤਿਃ'। ਸਮਾਗਮਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਘ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਲੋਮਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ, ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਦਦਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਮੇਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਲੋਕਤਾਮ੍। ਵੇਦੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਮਵਤੀਰ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੂਰੀ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਰੇष ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਏਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿਬਤ੍ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਾਸਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਸੀ।
ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਵਾਸਵਂ ਚ੍ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। `ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤਵਾਨ੍ਸੋਮਪੀਥਿਵੌ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੰਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਧਨਵੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ।
ਕਥਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕ ਲਿਆ? ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ?
ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਚ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਸੋਮਪੀਥਿਨੌ। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਭृਗੋਰ੍ਮਹਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਚ੍ਚਯਵਨੋ ਨਾਮ ਭਾਰਤ। ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚਯਵਨ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਅਤਿष੍ਠਤ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮੇਕਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਨਿਹਚਲ ਹੀਰੋ ਵਾਲੀ ਮੂੜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਵਲ੍ਮੀਕੋऽਭਵਦृषਿਰ੍ਲਤਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਪਿਪੀਲਿਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਿਲਕੁਲ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਸ ਸਂਵृਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਪਿਣ੍ਡ ਇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਵਲ੍ਮੀਕੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਵਾਂਗ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਜਗਾਮ ਸਰੋ ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਏਕੈਵ ਚ ਸੁਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇਕੋ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਕੰਯਾ ਸੀ।
ਸਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣਾ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਗਹਣੇ ਪਾਈ ਹੋਏ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਵੈ ਵਸੁਮਤੀਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਵਿਜਹਾਰ ਸਖੀਵृਤਾ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।