ਨੇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਾਧਵ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਮਂ ਨ ਰਾਜ੍ਯਮ੍। ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਵੇਦ ਯਥਾਵਦੇਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵੇਦਾਹਮਥੋ ਯਥਾਵਤ੍
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦੈਵ ਕਾਲਂ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਮਾਧਵ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ। ਤਦਾ ਰਣੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰ ਸੁਯੋਧਨਂ ਜੇष੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਧਵ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ, ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਵੀਰਾ ਦृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਨਾਥੈਰ੍ਨਰਲੋਕਨਾਥੈਃ। ਧਰ੍ਮੇऽਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕੁਰੁਤਾਪ੍ਰਮੇਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸਮੇਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਵੀਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਾਂ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਥਾऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁ- ਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਮੁਸਂਵਿਚੇਰੁਃ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵृष੍ਣੀਨਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੌ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜੋਪਚਿਤਾਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰਿਤਂ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਸਭ੍ਰਾਤृਭृਤ੍ਯਃ ਸਹ ਲੋਮਸ਼ੇਨ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਗਏ।
ਸੁਤੇਨ ਸੋਮੇਨ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਤੋਯਾਂ ਪਯਃ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਧ੍ਯੁਵਾਸ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਵਰਾਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਗਯੇਨ ਯਜਮਾਨੇਨ ਸੋਮੇਨੇਹ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਤਰ੍ਪਿਤ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਤृਪ੍ਤੋ ਮੁਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇਥੇ, ਰਾਜਨ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਹ ਦੇਵੈਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਇष੍ਟਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਇਥੇ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਆਧੂਰ੍ਤਰਜਸਸ਼੍ਚੇਹ ਰਾਜਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸੋਮੇਨ ਹਯਮੇਧੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਇਥੇ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧੂੜ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸੱਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਯਮ੍। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਚ ਭੌਮਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਿਯਤਂ ਮਖੇ
ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਮਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ।
ਚषਾਲਯੂਪਚਮਸਾਃ ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਃ ਪਾਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸ੍ਰੁਚਃ ਸ੍ਰੁਵਾਃ। ਤੇष੍ਵੇਵ ਚਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਗਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ, ਯੂਪ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡੇ, ਪਾਤਰ, ਚਮਚੇ ਤੇ ਕਟੋਰੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤੈਕੈਕਸ੍ਯਯੂਪਸ੍ਯ ਚषਾਲਾਸ਼੍ਚੋਪਰਿਸ਼੍ਥਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮ ਯੂਪਾਨ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨ੍। ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ ਯੂਪਾਂ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤੇषੁ ਤਸ੍ਯ ਮਖਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਗਯਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ। ਅਮਾਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਗਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਾਨਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੱਖਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵਰ੍षਤੋ ਧਾਰਾ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਗਿਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ,
ਤਥੈਵ ਤਦਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਧਨਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਯਃ। ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਗਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੌਲਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਸੀ।
ਭਵੇਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦੇਤਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾਤਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਭਿਰ੍ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਤ੍ਯੈਰਾਸੀਤ੍ਸਮਾਚਿਤਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਯਾ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚੈਤਿਆਂ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵੈਨੈਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭਰਤ। ਸਲੋਕਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਂ ਯ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋਚ੍ਯੁਤ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਹੀਪਾਲ ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਵੈਦੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਂ ਚੈਵ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚ ਮਹਾਨਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦੂਰੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨਰਮਦਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹੀਪਤਿਃ'। ਸਮਾਗਮਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਨਘ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਲੋਮਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ, ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥਾਯੋਗਂ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਦਦਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਮੇਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਲੋਕਤਾਮ੍। ਵੇਦੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਮਵਤੀਰ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੂਰੀ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਰੇष ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਏਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿਬਤ੍ਸੋਮਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਾਸਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਸੀ।
ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਵਾਸਵਂ ਚ੍ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। `ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤਵਾਨ੍ਸੋਮਪੀਥਿਵੌ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੰਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਧਨਵੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ।