ਕਿਂਨਾਮ ਲੋਕੇषੁ ਵਿषਹ੍ਮਮਸ੍ਤਿ- ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਦੇਵਕੇषੁ। ਆਤ੍ਤਾਯੁਧਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਬਾਣਪਾਣੇ- ਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਅਦੁੱਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਟਿਕ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯਸਿਚਰ੍ਮਪਾਣਿ- ਰ੍ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸਂਜ੍ਞੈਃ। ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਰ੍ਨਿਹਤੈਃ ਕਰੋਤੁ ਕੀਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਵੇਦਿਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇषੁ
ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਤੇ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੇਦੀ ਉਲਟੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਗਦੋਲ੍ਮੁਕੌ ਬਾਹੁਕਭਾਨੁਨੀਥਾਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ਠਃ ਕੁਮਾਰਃ। ਰਣੋਤ੍ਕਟੌ ਸਾਰਣਚਾਰੁਦੇष੍ਣੌ ਕੁਲੋਚਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਥਯਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ
ਗਦ, ਉਲਮੁਕ, ਬਾਹੁਕ, ਭਾਨੁ, ਨੀਥ, ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਰਾ, ਨਿਸ਼ਠ, ਕੁਮਾਰ, ਰਣਉਤਕਟ, ਸਾਰਣ ਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਵਣ।
ਸਵृष੍ਣਿਭੋਜਾਨ੍ਧਕਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ ਸਾਤ੍ਵਤਸ਼ੂਰਸੇਨਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾ- ਨ੍ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੀਤਮੁਪਾਕਰੋਤੁ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਸਾਤਵਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਸੈਨੀ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਤਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਯਾਵਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪਾਰਯਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮੇਨ
ਫਿਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਮੁਤਾਬਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਜਿਤਾਰਿ- ਸ੍ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਨਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂ ਹਤਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾ- ਮੇਤਦ੍ਧਿ ਨਃ ਕृਤ੍ਯਤਮਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸੂਤਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੰਮ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਮਾਧਵ ਸਤ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਦੀਨਸਤ੍ਵ। ਸ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮਜਿਤਾਂ ਤੁ ਭੂਮਿਂ ਨੇਚ੍ਛੇਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕਥਂਚਿਤ੍
ਮਾਧਵ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ—ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ। ਪਰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇष ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾ- ਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਜਾਤੁ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮ੍। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਤਿਰਥੌ ਯਮੌ ਚ ਤਥੈਵ ਕृष੍ਣਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜੇਯਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਛੱਡੇਗਾ। ਭੀਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।
ਉਭੌ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇऽਪ੍ਰਤਿਮੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇ- ਨ੍ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤੋऽਯਮ੍
ਭੀਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਦ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਯਦਾ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਕੇਕਯਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਵਯਂ ਚ। ਯੁਧ੍ਯੇਮ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਣੇ ਸਮੇਤਾ- ਸ੍ਤਦੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਰਿਪਵੋ ਹਿ ਨ ਸ੍ਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਨੇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਾਧਵ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਮਂ ਨ ਰਾਜ੍ਯਮ੍। ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਵੇਦ ਯਥਾਵਦੇਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵੇਦਾਹਮਥੋ ਯਥਾਵਤ੍
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦੈਵ ਕਾਲਂ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਮਾਧਵ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ। ਤਦਾ ਰਣੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਨਿਪ੍ਰਵੀਰ ਸੁਯੋਧਨਂ ਜੇष੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਧਵ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ, ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਵੀਰਾ ਦृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਨਾਥੈਰ੍ਨਰਲੋਕਨਾਥੈਃ। ਧਰ੍ਮੇऽਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕੁਰੁਤਾਪ੍ਰਮੇਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸਮੇਤਾਨ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਵੀਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਾਂ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਥਾऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍। ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁ- ਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਮੁਸਂਵਿਚੇਰੁਃ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵृष੍ਣੀਨਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੌ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜੋਪਚਿਤਾਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰਿਤਂ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਸਭ੍ਰਾਤृਭृਤ੍ਯਃ ਸਹ ਲੋਮਸ਼ੇਨ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਗਏ।
ਸੁਤੇਨ ਸੋਮੇਨ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਤੋਯਾਂ ਪਯਃ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋਧ੍ਯੁਵਾਸ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਵਰਾਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਗਯੇਨ ਯਜਮਾਨੇਨ ਸੋਮੇਨੇਹ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਤਰ੍ਪਿਤ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਤृਪ੍ਤੋ ਮੁਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇਥੇ, ਰਾਜਨ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਹ ਦੇਵੈਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਇष੍ਟਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਇਥੇ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਆਧੂਰ੍ਤਰਜਸਸ਼੍ਚੇਹ ਰਾਜਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸੋਮੇਨ ਹਯਮੇਧੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਇਥੇ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧੂੜ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸੱਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਯਮ੍। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਚ ਭੌਮਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਿਯਤਂ ਮਖੇ
ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਮਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ।
ਚषਾਲਯੂਪਚਮਸਾਃ ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਃ ਪਾਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸ੍ਰੁਚਃ ਸ੍ਰੁਵਾਃ। ਤੇष੍ਵੇਵ ਚਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਗਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ, ਯੂਪ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡੇ, ਪਾਤਰ, ਚਮਚੇ ਤੇ ਕਟੋਰੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤੈਕੈਕਸ੍ਯਯੂਪਸ੍ਯ ਚषਾਲਾਸ਼੍ਚੋਪਰਿਸ਼੍ਥਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮ ਯੂਪਾਨ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਨ੍ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨ੍। ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ ਯੂਪਾਂ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤੇषੁ ਤਸ੍ਯ ਮਖਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਗਯਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ। ਅਮਾਦ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਗਯਾ ਰਾਜੇ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਾਨਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੱਖਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵਰ੍षਤੋ ਧਾਰਾ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਗਿਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ,
ਤਥੈਵ ਤਦਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਂ ਧਨਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਯਃ। ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਗਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੌਲਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਸੀ।
ਭਵੇਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦੇਤਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾਤਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਭਿਰ੍ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਾ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਤ੍ਯੈਰਾਸੀਤ੍ਸਮਾਚਿਤਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਯਾ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚੈਤਿਆਂ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵੈਨੈਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭਰਤ। ਸਲੋਕਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਂ ਯ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।