ਸਤ੍ਰੇ ਸਮृਦ੍ਧੇऽਤਿਰਥਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੇਦੀਤਲਾਦੁਤ੍ਪਤਿਤਾ ਸੁਤਾ ਯਾ। ਸੇਯਂ ਵਨੇ ਵਾਸਮਿਮਂ ਸੁਦੁਃਖਂ ਕਥਂ ਸਹਤ੍ਯਦ੍ਯ ਸਤੀ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਮੁਖ੍ਯਸ੍ ਸਮੀਰਣਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਥਵਾऽਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ। ਏषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤਨਯਾਃ ਕਥਂਨੁ ਵਨੇ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸੁਖਾਃ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾਃ
ਹਵਾ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਜਿਤੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਸਭਾਰ੍ਯੇ ਸਭ੍ਰਾਤृਕੇ ਸਾਨੁਚਰੇ ਨਿਰਸ੍ਤੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਚਾਪਿ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਕਥਂ ਨ ਸੀਦਤ੍ਯਵਨਿਃ ਸਸ਼ੈਲਾ
ਜਦ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਾਰ ਕੇ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਨ ਰਾਮ ਕਾਲਃ ਪਰਿਦੇਵਨਾਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਤਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇ। ਸਮਾਚਰਾਮੋ ਹ੍ਯਨਤੀਤਕਾਲਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਾਹ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਰੀਏ। ਸਮਾਂ ਹਾਲੇ ਲੰਘਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਆਖੇ।
ਯੇ ਨਾਥਵਨ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਤੇ ਨਾਤ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਰਨ੍ਤੇ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਾਥਾਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾਦਯੋ ਰਾਮ ਯਥਾ ਯਯਾਤੇਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਆਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਲਈ ਸ਼ੈਬਿਆ ਆਦਿਕ।
ਯੇषਾਂ ਤਥਾ ਰਾਮ ਸਮਾਰਭਨ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਨਾਥਾਃ ਸ੍ਵਮਤੇਨ ਲੋਕੇ। ਰਤੇ ਨਾਥਵਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਾ ਨਾਨਾਥਵਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਸ੍ਮਾਦਿਮੌ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬੌ ਚ ਮਯਾ ਸਮੇਤੌ। ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਸਹ ਸੋਦਰੀਯੈ- ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥਾਨਭਿਗਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਹਨ?
ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਸਾਧ੍ਯਦ੍ਯ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸੇਨਾ ਪ੍ਰਭੂਤਨਾਨਾਯੁਧਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾ। ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੋ ਵृष੍ਣਿਬਲਾਭਿਭੂਤਃ
ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅੱਜ ਹੀ ਨਿਕਲੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਵ ਕੋਪਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪੀਮਾਂ ਸਂਵੇष੍ਟਯੇਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਸ਼ਾਰ੍ਹ੍ਗਧਨ੍ਵਾ। ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਹਿ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਰਹੇ; ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਮੇ ਯਃ ਸ ਸਖਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ। ਤਦਰ੍ਥਮੇਕੋ ਹਿ ਯ ਉਦ੍ਯਮਨ੍ਵੈ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਵਾਰਣੀਯਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕਰਣ ਉਹ ਅਟੱਲ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
[ਯਦਰ੍ਥਮੈਚ੍ਛਨ੍ਮਨੁਜਾਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗੁਰੁਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਕੂਲਵਾਦਮ੍। ਯਦਰ੍ਥਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤ- ਤ੍ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮਾਗ੍ਰ੍ਯਮਪਾਰਣੀਯਮ੍ ।।]
ਜਿਸ ਲਈ ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਉੱਠ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣ੍ਯਹਮੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਵਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਇ ਰਣੇऽਭਿਭੂਯ। ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰਃ ਸਰ੍ਪਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਰੁਨ੍ਮਥਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਰਾਮ
ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਖਙ੍ਗੇਨ ਚਾਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਯ। ਤਤੋऽਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਗਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਾਪਿ ਕੁਰੂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਧੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਆਤ੍ਤਾਯੁਧਂ ਮਾਮਿਹ ਰੌਹਿਣਏਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਭੈਮਾ ਯੁਧਿ ਜਾਤਹਰ੍षਾਃ। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਮੇਕਂ ਕੁਰੁਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾ- ਨਗ੍ਨਿਂ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨ੍ਤਕਾਲੇ
ਹੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਣ ਕਿ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰੂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ। ਸੋਢੁਂ ਕृਪਦ੍ਰੋਣਵਿਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣਾਃ। ਜਾਨਾਸਿ ਪੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਯਥਾ ਰਣਸ੍ਥਃ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਕਰਨ ਜਾਂ ਕਰਣ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ।
ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ। ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਸ੍ਯ ਰਣੇऽਵਿषਹ੍ਯਂ ਹਿ ਰਣੋਤ੍ਕਟਸ੍ਯ
ਸਾਂਬ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਉਸਦੇ ਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏਗਾ; ਜੰਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਤਿੱਖਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਤੇਨ ਬਾਲੇਨ ਹਿ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਮ੍। `ਹਤਃ ਸ ਪਾਪੋ ਯੁਧਿ ਕੇਵਲੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇऽਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਹਰਿਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਦੇ لشਕਰ ਨੂੰ ਇਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਸਦਾ ਜੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤੋਰੁਰਤ੍ਯਾਯਤਪੀਨਬਾਹੁ- ਰੇਤੇਨ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਿਹਤੋऽਸ਼੍ਵਚਕ੍ਰਃ। ਕੋ ਨਾਮ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਰਣੇ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਮਭ੍ਯੁਦੀਯਾਤ੍
ਚੌੜੀਆਂ, ਲੰਮੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਂਬ ਦੇ ਮਹਾਰਥੀ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕੇ?
ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਰਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਕਾਲੇ ਮਨੁष੍ਯੋ ਨ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮੇਤ। ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਰਮਸ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕੋ ਨਾਮ ਜੀਵਨ੍ਪੁਨਰਾਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਕਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਮਹਾਰਥੌ ਤੌ ਸੁਤੈਰ੍ਵृਤਂ ਚਾਪ੍ਯਥ ਸੋਮਦਤ੍ਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਣਇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾਯਕਵਹ੍ਨਿਜਾਲੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਦੱਤ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ—ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਿਂਨਾਮ ਲੋਕੇषੁ ਵਿषਹ੍ਮਮਸ੍ਤਿ- ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਦੇਵਕੇषੁ। ਆਤ੍ਤਾਯੁਧਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਬਾਣਪਾਣੇ- ਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਅਦੁੱਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਟਿਕ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯਸਿਚਰ੍ਮਪਾਣਿ- ਰ੍ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸਂਜ੍ਞੈਃ। ਹृਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਰ੍ਨਿਹਤੈਃ ਕਰੋਤੁ ਕੀਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਵੇਦਿਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇषੁ
ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਤੇ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੇਦੀ ਉਲਟੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਗਦੋਲ੍ਮੁਕੌ ਬਾਹੁਕਭਾਨੁਨੀਥਾਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ਠਃ ਕੁਮਾਰਃ। ਰਣੋਤ੍ਕਟੌ ਸਾਰਣਚਾਰੁਦੇष੍ਣੌ ਕੁਲੋਚਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਥਯਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ
ਗਦ, ਉਲਮੁਕ, ਬਾਹੁਕ, ਭਾਨੁ, ਨੀਥ, ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਰਾ, ਨਿਸ਼ਠ, ਕੁਮਾਰ, ਰਣਉਤਕਟ, ਸਾਰਣ ਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਵਣ।
ਸਵृष੍ਣਿਭੋਜਾਨ੍ਧਕਯੋਧਮੁਖ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ ਸਾਤ੍ਵਤਸ਼ੂਰਸੇਨਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾ- ਨ੍ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੀਤਮੁਪਾਕਰੋਤੁ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਸਾਤਵਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਸੈਨੀ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਤਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਯਾਵਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪਾਰਯਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮੇਨ
ਫਿਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਮੁਤਾਬਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਜਿਤਾਰਿ- ਸ੍ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਨਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂ ਹਤਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾ- ਮੇਤਦ੍ਧਿ ਨਃ ਕृਤ੍ਯਤਮਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸੂਤਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕੰਮ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਮਾਧਵ ਸਤ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਦੀਨਸਤ੍ਵ। ਸ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮਜਿਤਾਂ ਤੁ ਭੂਮਿਂ ਨੇਚ੍ਛੇਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕਥਂਚਿਤ੍
ਮਾਧਵ, ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ—ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ। ਪਰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯੇष ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾ- ਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਜਾਤੁ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮ੍। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਤਿਰਥੌ ਯਮੌ ਚ ਤਥੈਵ ਕृष੍ਣਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜੇਯਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਛੱਡੇਗਾ। ਭੀਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।
ਉਭੌ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇऽਪ੍ਰਤਿਮੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇ- ਨ੍ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤੋऽਯਮ੍
ਭੀਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਦ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਯਦਾ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਕੇਕਯਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਵਯਂ ਚ। ਯੁਧ੍ਯੇਮ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਣੇ ਸਮੇਤਾ- ਸ੍ਤਦੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਰਿਪਵੋ ਹਿ ਨ ਸ੍ਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।