ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਮਰਾਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਸਿੱਧਾ ਸਮੂਹ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤੇषੂਪਵਾਸਾਨ੍ਵਿਬੁਧਾਨੁਪੋष੍ਯ ਦੁਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾ। ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗਃ ਪੁਨਃ ਸ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਮਾਜਗਾਮ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਤੀਰੇਣ ਤੁ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸਹ ਸੋਦਰੀਯੈਃ। ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਮਹਦ੍ਭਿ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪृਥੁਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ। ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਤਥੈਵ ਕृष੍ਣਾ ਤੇ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਹ ਲੋਮਸ਼ੇਨ
ਉਥੇ, ਪ੍ਰਥੁਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਜਲਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਪਾਹਃਸੁ ਤਦਾऽਭਿषੇਕਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਤੋऽਗ੍ਨੀਨੁਪਦੀਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚ। ਤੌ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵਰੌ ਸਸੈਨ੍ਯੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰਾਜਮੀਢਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਗਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤੇ ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਮਲਦਿਗ੍ਧਗਾਤ੍ਰਾਨ੍। ਅਨਰ੍ਹਤੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰਾਰ੍ਤਨਾਦਾਨ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਐਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਮਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿ ਚ ਸਾਮ੍ਬਂ ਚ ਸ਼ਿਨੇਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਮ੍। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨੁਪਗਮ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਧਰ੍ਮਮਹੀਨਸਤ੍ਵਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਸਾਂਬ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਂ- ਸ੍ਤੈਃ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਸ੍ਤਥੈਵ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਨੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ਦੇਵਗਣਾ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਨੇ ਚ ਵਾਸਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਮਰਰਾਜਸੂਨੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾ- ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਕृਸ਼ਨਤੀਵ। ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਸਂਮੁਮੁਚੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਿਜਂ ਵਾਰਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੰਸੂ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਭਾਸਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵृष੍ਣਯਸ੍ਤਥਾ। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਥਾਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਂਸ੍ਤਪੋਧਨ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਥੇ ਉਹ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ?
ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭਾਸਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਤੋ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਆਲਰਜਤਪ੍ਰਭਃ। ਵਨਮਾਲੀ ਹਲੀ ਰਾਮੋ ਬਭਾषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਹਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ, ਚੰਨਣ, ਚੰਦ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨ ਕृष੍ਣ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਭਵਾਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਾਯ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਯਤ੍ਰਜਟੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤਿ ਚੀਰਵਾਸਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਲਈ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੀਰ-ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਵਰਂ ਦਦਾਤਿ। ਧਰ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਵਰੀਯਾ- ਨਿਤੀਵ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨਰੋऽਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉਸ ਲਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਖੋਲਦੀ। ਜਦ ਅਧਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧਦਾ ਵੇਖੀਦਾ, ਤਾ ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਮਿਥਃ ਸਂਜਨਿਤਾ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਵੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮੇ ਧृਤਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾ। ਚਲੇਦ੍ਧਿ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੁਖਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਵਿਵਰ੍ਧੇਤ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਰਥ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਸਕਦਾ?
ਕਥਂ ਨੁ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੁਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਧਿਕ੍ਪਾਪਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਭਰਤਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕੁਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।
ਕਿਂਨਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਵਨਿਪ੍ਰਧਾਨਃ ਪਿਤृਡਨ੍ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਰਤ੍ਰ ਪਾਪਃ। ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵਰਿਤਂ ਮਯੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਾਪਾਨ੍ਵ੍ਯਪਰੋਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਹੇਗਾ? ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤਾ?
ਨਾਸੌ ਧਿਯਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕਿਂਨਾਮ ਕृਤ੍ਵਾऽਹਮਚਕ੍ਸ਼ੁਰੇਵਮ੍। ਜਾਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯਕੌਨ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍
ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਆਖਦੇ ਹਨ?' ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਨੂਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍ਪਿਤृਲੋਕਭੂਮੌ ਚਾਮੀਕਰਾਭਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਨ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਵਤ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰੂੜ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਵ੍ਯੂਢੋਤ੍ਤਰਾਂਸਾਨ੍ਪृਥੁਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ- ਨਿਮਾਮ੍ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਸ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨੂਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ਯਤ੍ਸ ਵਨਂ ਸਸ਼ਙ੍ਕੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਾਨੁਜਮਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਹਥਿਆਰ ਫੜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯੋऽਯਂ ਪਰषਾਂ ਪृਤਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਨਿਰਾਯੁਧੋ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੋ ਨਿਹਨ੍ਯਾਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਹਿ ਵृਕੋਦਰਸ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਕृਤ੍ਸਮੂਤ੍ਰਮ੍
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਅਸਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਕਾਬੂ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਸਨ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਧ੍ਵਕृਸ਼ਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਸਮੇਤ੍ਯ ਨਾਨਾਯੁਧਬਾਣਪਾਣਿਃ। ਵਨੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਵਾਸਮਿਮਂ ਸੁਘੋਰਂ ਸ਼ੇषਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮੇ
ਉਹ, ਜੋ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫੁਰਤੀਲਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲੇਨ ਕਸ਼੍ਚਿ- ਤ੍ਸਮਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਃ। ਸ ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗੋ ਨ ਸ਼ੇषਮਾਜਾਵਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਬਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਨृਪਾਨੇਕਰਥੇਨ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਃ ਸਾਨੁਚਰਾਨ੍ਰਣੇषੁ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਗਮਦ੍ਯੋऽਤਿਰਥਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਸੋਯਂ ਵਨੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤਿ ਚੀਰਵਾਸਾਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰਥ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਕੂਲੇ ਵ੍ਯਜਯਨ੍ਨृਦੇਵਾ- ਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਾਨ੍। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇਮਂ ਸਹਦੇਵਮਦ੍ਯ ਤਰਸ੍ਵਿਨਂ ਤਾਪਸਵੇषਰੂਪਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨੇਕਰਥੇਨ ਵੀਰੋ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਿਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡਃ। ਜਿਗ੍ਯੇ ਰਣੇ ਤਂ ਨਕੁਲਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਸਂਪਸ਼੍ਯਤੈਨਂ ਮਲਦਿਗ੍ਧਗਾਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਪੱਛਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—ਉਸ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੈ।