ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤृਡਨ੍ਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਧਨਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਸਾਗਰਗਾਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਦ੍ਰਵਿਡੇषੁ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਲੋਕਪੁਣ੍ਯਮ੍। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਪਵਿਤ੍ਰਂ- ਨਾਰੀਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਹ ਵੀਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰੈਰਸ਼ਕ੍ਯਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰਮਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਪਾਣਅਡੁਸੁਤਃ ਸ ਲੇਭੇ
ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਾਸਹਾਯਃ ਸਹਿਤੋऽਨੁਜੈਸ਼੍ਚ। ਸਂਪੂਜਯਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਮੇ ਮਹੀਪਾਲਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੇष੍ਵਮ੍ਬੁਧਰੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ। ਹृष੍ਟਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਰਾਜਨ੍। ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਾਮਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਦਧੇਃ ਕਂਚਿਦਤੀਤ੍ਯ ਦੇਸ਼ਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਨਮਾਸਸਾਦ। ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਰੈਰਤ੍ਰ ਤਪਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਦਿष੍ਟੁਂ ਕਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਪਰੈਰ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਖਾਸ ਇਲਾਕਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਤਾਮਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਵੇਦੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਤਪੀਨਬਾਹੁਃ। ऋਚੀਕਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਦਰ੍ਚਨੀਯਾਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰੀਚਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ ਸ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਦਿਤ੍ਯਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਿਭੋਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਸੂਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਵੈਵਸਵਤ, ਆਦਿਤ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।
ਭਗਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਸ੍ਯ ਪਤੇਰਪਾਂ ਸਾਧ੍ਯਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ। ਧਾਤੁਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਸਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਧਿਆ ਸਮੂਹ, ਧਾਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਮਰਾਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਸਿੱਧਾ ਸਮੂਹ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤੇषੂਪਵਾਸਾਨ੍ਵਿਬੁਧਾਨੁਪੋष੍ਯ ਦੁਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾ। ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗਃ ਪੁਨਃ ਸ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਮਾਜਗਾਮ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਤੀਰੇਣ ਤੁ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸਹ ਸੋਦਰੀਯੈਃ। ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਮਹਦ੍ਭਿ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪृਥੁਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਾਨੁਜੈਰ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ। ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਤਥੈਵ ਕृष੍ਣਾ ਤੇ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਹ ਲੋਮਸ਼ੇਨ
ਉਥੇ, ਪ੍ਰਥੁਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਜਲਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਪਾਹਃਸੁ ਤਦਾऽਭਿषੇਕਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਤੋऽਗ੍ਨੀਨੁਪਦੀਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ਼੍ਚ। ਤੌ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵਰੌ ਸਸੈਨ੍ਯੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰਾਜਮੀਢਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਗਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤੇ ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਮਲਦਿਗ੍ਧਗਾਤ੍ਰਾਨ੍। ਅਨਰ੍ਹਤੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰਾਰ੍ਤਨਾਦਾਨ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਐਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਮਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿ ਚ ਸਾਮ੍ਬਂ ਚ ਸ਼ਿਨੇਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਮ੍। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨੁਪਗਮ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਧਰ੍ਮਮਹੀਨਸਤ੍ਵਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਸਾਂਬ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਂ- ਸ੍ਤੈਃ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਸ੍ਤਥੈਵ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਂਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਨੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ਦੇਵਗਣਾ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਨੇ ਚ ਵਾਸਂ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਮਰਰਾਜਸੂਨੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾ- ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਕृਸ਼ਨਤੀਵ। ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਸਂਮੁਮੁਚੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਿਜਂ ਵਾਰਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੰਸੂ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਭਾਸਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵृष੍ਣਯਸ੍ਤਥਾ। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਥਾਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਂਸ੍ਤਪੋਧਨ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਥੇ ਉਹ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ?
ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭਾਸਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਵृष੍ਣਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਤੋ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਆਲਰਜਤਪ੍ਰਭਃ। ਵਨਮਾਲੀ ਹਲੀ ਰਾਮੋ ਬਭਾषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਹਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ, ਚੰਨਣ, ਚੰਦ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨ ਕृष੍ਣ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਭਵਾਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਾਯ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਯਤ੍ਰਜਟੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤਿ ਚੀਰਵਾਸਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਲਈ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੀਰ-ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਵਰਂ ਦਦਾਤਿ। ਧਰ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਵਰੀਯਾ- ਨਿਤੀਵ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨਰੋऽਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉਸ ਲਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਖੋਲਦੀ। ਜਦ ਅਧਰਮ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧਦਾ ਵੇਖੀਦਾ, ਤਾ ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ।
ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਮਿਥਃ ਸਂਜਨਿਤਾ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਵੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮੇ ਧृਤਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾ। ਚਲੇਦ੍ਧਿ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੁਖਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਵਿਵਰ੍ਧੇਤ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਰਥ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਸਕਦਾ?
ਕਥਂ ਨੁ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੁਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਧਿਕ੍ਪਾਪਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਭਰਤਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕੁਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।