ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਭੁਜਂਗੇਨ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਲ ਸੋऽਦ੍ਯ ਵੈ
'ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਅੱਜ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ—ਮੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨਂ ਤਂ ਚਾਪਿ ਨ ਸਰ੍ਪੋ ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਜਵਲਣ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇਗਾ।'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਂ ਸਂਜੀਵਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਹਂ ਤ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਮੇਰੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਦਸ਼ਦ੍ਵੈ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਡੰਸ ਲਿਆ।
ਸ ਦष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋ ਨਾਗੇਨ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨਗਃ। ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਜੀਵਯਤ ਤਂ ਨਗਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸਿਆ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਚਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਲਿਪ੍ਸੁਰਹਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਸਃ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
"ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਗृਹਾਣ ਮਤ੍ਤ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਚਾਨਘ
"ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।"
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਗੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨਿਵਵृਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯਾਵਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਛਦ੍ਮਨੋਪੇਤ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਤਂ ਨृਪਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਿਤਰਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਛਲ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਧਰਮੀ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਂ ਯਤ੍ਤਮਪਿ ਦਗ੍ਧਵਾਨ੍ਵਿषਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਜਯਾਯਾਭਿषੇਚਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕਿਤ ਹੋਇਆ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾਵਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇऽਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਚਰ੍षੇਰੁਦਙ੍ਕਸ੍ਯ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਤੰਕ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਃ। ਉਵਾਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਦਮਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਥ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਕੇਨ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਨਸ੍ਪਤੌ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ੀਕृਤਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਤੇ ਜੋ ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ?
ਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਵੈ। ਨੂਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹਤਵਿषੋ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਤ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਡੰਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਮਨਸਾ ਪਨ੍ਨਗਾਧਮਃ। ਦष੍ਟਂ ਯਦਿ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਘਟੀਆ ਸੱਪ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਜੇਕਰ ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਡੰਸਿਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇ—"
ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸਂਹਤਵਿषੋ ਲੋਕੇ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਕृਤਾ ਤੇਨ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਵੈ
"ਤਾਂ ਤਕਸ਼ਕ, ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਯਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਤਨਾਮ੍। ਏਕਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
"ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਂ।"
ਸਂਵਾਦਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਕਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵਤ੍ਸੁ ਕਥਮਾਗਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਤਕਰੀਂ ਮਤਿਮ੍
"ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪੰਨਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਦੇਖੀ ਸੀ? ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।"
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯੇਨ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਸਮਾਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਨਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ੁष੍ਕਸ਼ਾਖਾਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲੱਭਣ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਧ੍ਯੇਤਾਮੁਭੌ ਤੌ ਚ ਨਗਸ੍ਥਂ ਪਨ੍ਨਗਦ੍ਵਿਜੌ। ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਜਗਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁੱਖ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਸਮੇਤ, ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵ੍ਯਜੀਵਤ੍ਸ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਤੇਨਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਂਸਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਬਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਆਏ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੇਂ, ਉਹ ਕਰ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਃ। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਤ੍ਕਰਂ ਕਰੇ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਮੁष੍ਣਮਸਕृਦ੍ਦੀਰ੍ਘਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਮੁਮੋਚਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਚ ਤਦਾ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਨृਪਃ
ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਕੱਢਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਰੋਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹੀਪਾਲੋ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨृਪਃ। ਅਮਰ੍षੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।