ਮਮਾਪਰਾਧਾਤ੍ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਬਾਲਿਸ਼ੈਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੈਰ੍ਵਨੇ ਮृਗ ਇਵੇषੁਭਿਃ
ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬਚਕਾਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ। ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵਂਵਿਧੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਨਾਗਸਃ
ਪਿਉ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਐਸਾ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂਨੁ ਤੈਰ੍ਨ ਕृਤਂਪਾਪਂ ਯੈਰ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਹਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ?
ਕਿਂਨੁ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵੇषੁ ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮੇਕਂ ਹਤ੍ਵਾऽਨਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਦੱਸਣਗੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਲਾਲਪ੍ਯੈਵਂ ਸਕੁਸ੍ਨ੍ਣਂ ਬਹੁ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦਾਹ ਪਿਤਰਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਵਧਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਤਿਬਲਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨੇਕੋऽਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਗਤਾ ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਮृਦ੍ਗਾਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ
ਤੇ, ਹੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕੇ ਪਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਰੁਧਿਰਹ੍ਰਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਤੇ ਪੰਜ ਖੂਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਏ।
ਸ ਤੇषੁ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤॄਨ੍ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਰ੍ਚੀਕਂ ਸ ਚ ਰਾਮਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਮਹਤਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਹੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੇਦੀਂ ਚਾਪ੍ਯਦਦਦ੍ਧੈਮੀਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਮਾਯਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਵੋਤ੍ਸੇਧਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦਸ ਵਿਅਾਮ ਲੰਬੀ ਤੇ ਨੌ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਭਜਂਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਯਨਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖਾਂਡਵਾਯਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇ।
ਸ ਪ੍ਰਦਾਯ ਮਹੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। `ਤਪਃ ਸੁਮਹਦਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ'। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਸਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੁਣ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈਰਮਭੂਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ। ਪृਥਿਵੀ ਚਾਪਿ ਵਿਜਿਤਾ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਂ ਰਾਮਃ ਸਮਯੇਨ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਜ ਸਾਨੁਜਮ੍
ਫਿਰ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਮਾਨਰ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਸ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਦਿਤਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉष੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵੈਪ੍ਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਾਰਤ ਸਾਗਰਮ੍ਯ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਸ ਵृਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੇषੁ ਕृਤਾਭਿषੇਕਃ ਸਹਾਨੁਜਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਜਗਾਮ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ, ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤृਡਨ੍ਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਧਨਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਸਾਗਰਗਾਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਦ੍ਰਵਿਡੇषੁ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਲੋਕਪੁਣ੍ਯਮ੍। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਪਵਿਤ੍ਰਂ- ਨਾਰੀਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਹ ਵੀਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰੈਰਸ਼ਕ੍ਯਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰਮਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਪਾਣਅਡੁਸੁਤਃ ਸ ਲੇਭੇ
ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਾਸਹਾਯਃ ਸਹਿਤੋऽਨੁਜੈਸ਼੍ਚ। ਸਂਪੂਜਯਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਮੇ ਮਹੀਪਾਲਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੇष੍ਵਮ੍ਬੁਧਰੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ। ਹृष੍ਟਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਰਾਜਨ੍। ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਾਮਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਦਧੇਃ ਕਂਚਿਦਤੀਤ੍ਯ ਦੇਸ਼ਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਨਮਾਸਸਾਦ। ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਰੈਰਤ੍ਰ ਤਪਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਦਿष੍ਟੁਂ ਕਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਪਰੈਰ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਖਾਸ ਇਲਾਕਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਤਾਮਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਵੇਦੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਤਪੀਨਬਾਹੁਃ। ऋਚੀਕਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਾਵृਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਦਰ੍ਚਨੀਯਾਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰੀਚਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਸੂਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ ਸ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ। ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਦਿਤ੍ਯਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਿਭੋਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਸੂਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਵੈਵਸਵਤ, ਆਦਿਤ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।
ਭਗਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਸ੍ਯ ਪਤੇਰਪਾਂ ਸਾਧ੍ਯਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ। ਧਾਤੁਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਸਗਣਸ੍ਯ ਚੈਵ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਧਿਆ ਸਮੂਹ, ਧਾਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।