ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮृषਿਰਰ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਰ੍ਚਯਤ੍। ਸ ਯੁਦ੍ਧਮਦਸਂਮਤ੍ਤੋ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ਤਥਾऽਰ੍ਚਨਮ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧੋਮਧੇਨੋਸ੍ਤਤੋਬਲਾਤ੍। ਜਹਾਰ ਵਤ੍ਸਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਉਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੀਨ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਗਤਾਯ ਚ ਰਾਮਾਯ ਤਦਾਚष੍ਟ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਗਾਂ ਚ ਰੋਰੁਦਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪੋ ਰਾਮਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਸ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਰੋ ਰਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਬਾਹੂਨ੍ਪਰਿਘਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸਂਮਿਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਅਭਿਭੂਤਃ ਸ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਥ ਦਾਯਾਦਾ ਰਾਮੇਣ ਕृਤਮਨ੍ਯਵਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਜਮਦਗ੍ਨਿਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜੋ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਸਨ, ਜਦ ਰਾਮ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਮਦਗਨਿ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਤੇ ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਸਕृਦ੍ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਮਨਾਥਵਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਰ-ਬਾਰ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਬੁਲਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮਰਿਂਦਮਾਃ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਮਦਗਨਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਵੈ ਤੇषੁ ਜਮਦਗ੍ਨੌ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰੁਪਾਗਚ੍ਛਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਜਮਦਗਨਿ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਵੀਰਸ੍ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍। ਅਨਰ੍ਹਂ ਤਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਮਮਾਪਰਾਧਾਤ੍ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਬਾਲਿਸ਼ੈਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੈਰ੍ਵਨੇ ਮृਗ ਇਵੇषੁਭਿਃ
ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬਚਕਾਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ। ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵਂਵਿਧੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਨਾਗਸਃ
ਪਿਉ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਐਸਾ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂਨੁ ਤੈਰ੍ਨ ਕृਤਂਪਾਪਂ ਯੈਰ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਹਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ?
ਕਿਂਨੁ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵੇषੁ ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮੇਕਂ ਹਤ੍ਵਾऽਨਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਦੱਸਣਗੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਲਾਲਪ੍ਯੈਵਂ ਸਕੁਸ੍ਨ੍ਣਂ ਬਹੁ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦਾਹ ਪਿਤਰਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਵਧਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਤਿਬਲਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨੇਕੋऽਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਗਤਾ ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਮृਦ੍ਗਾਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ
ਤੇ, ਹੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕੇ ਪਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਰੁਧਿਰਹ੍ਰਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਤੇ ਪੰਜ ਖੂਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਏ।
ਸ ਤੇषੁ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤॄਨ੍ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਰ੍ਚੀਕਂ ਸ ਚ ਰਾਮਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਮਹਤਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਹੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੇਦੀਂ ਚਾਪ੍ਯਦਦਦ੍ਧੈਮੀਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਮਾਯਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਵੋਤ੍ਸੇਧਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦਸ ਵਿਅਾਮ ਲੰਬੀ ਤੇ ਨੌ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਖਣ੍ਡਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਭਜਂਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਯਨਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖਾਂਡਵਾਯਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇ।
ਸ ਪ੍ਰਦਾਯ ਮਹੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। `ਤਪਃ ਸੁਮਹਦਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ'। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਸਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੁਣ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈਰਮਭੂਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ। ਪृਥਿਵੀ ਚਾਪਿ ਵਿਜਿਤਾ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਂ ਰਾਮਃ ਸਮਯੇਨ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਜ ਸਾਨੁਜਮ੍
ਫਿਰ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਮਾਨਰ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਸ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚੋਦਿਤਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉष੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵੈਪ੍ਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਾਰਤ ਸਾਗਰਮ੍ਯ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਸ ਵृਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੇषੁ ਕृਤਾਭਿषੇਕਃ ਸਹਾਨੁਜਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਜਗਾਮ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ, ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ।