ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਰੁਮਣ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵਸੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਮਦਗਨਿ ਸੀ, ਰੁਮਣਵਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਵਸੁ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਧੇ ਮਾਤੁਰਚੋਦਯਤ੍। ਨ ਚ ਤੇ ਜਾਤਸਂਮੋਹਾਃ ਕਿਂਚਿਦੂਚੁਰ੍ਵਿਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤੇ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਤਨਾਂ ਜਹੁਃ। ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਧਰ੍ਮਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਸਞ੍ਜਡੋਪਮਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਾਮਦਗਨਿ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਹੀਮਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪਾਪਾਂ ਮਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਯਥਾਂ ਕृਥਾਃ। ਤਤ ਆਦਾਯ ਪਰਸ਼ੁਂ ਰਾਮੋ ਮਾਤੁ ਸ਼ਿਰੋऽਹਰਤ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਕੁਲਹਾੜੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੋਪੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਮੇਦਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਕृਤਂ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਵृਣੀष੍ਵ ਕਾਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਯਾਵਤੋ ਵਾਞ੍ਛਸੇ ਹृਦਾ
'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਮਾਤੁਰੁਤ੍ਥਾਨਮਸ੍ਮृਤਿਂ ਚ ਵਧਸ੍ਯ ਵੈ। ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹਾਲਤ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਤਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਦਦੌ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋਣ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਵੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਜਾਮਦਗਨਿ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਤਥੈਵਾਸ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਥਾਨੂਪਪਤਿਰ੍ਵੀਰਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਨੂਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮृषਿਰਰ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਰ੍ਚਯਤ੍। ਸ ਯੁਦ੍ਧਮਦਸਂਮਤ੍ਤੋ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ਤਥਾऽਰ੍ਚਨਮ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧੋਮਧੇਨੋਸ੍ਤਤੋਬਲਾਤ੍। ਜਹਾਰ ਵਤ੍ਸਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਉਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੀਨ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਗਤਾਯ ਚ ਰਾਮਾਯ ਤਦਾਚष੍ਟ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਗਾਂ ਚ ਰੋਰੁਦਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪੋ ਰਾਮਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਸ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਰੋ ਰਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਬਾਹੂਨ੍ਪਰਿਘਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸਂਮਿਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਅਭਿਭੂਤਃ ਸ ਰਾਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਥ ਦਾਯਾਦਾ ਰਾਮੇਣ ਕृਤਮਨ੍ਯਵਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਜਮਦਗ੍ਨਿਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜੋ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਸਨ, ਜਦ ਰਾਮ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਮਦਗਨਿ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਤੇ ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਸਕृਦ੍ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਮਨਾਥਵਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਰ-ਬਾਰ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਬੁਲਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮਰਿਂਦਮਾਃ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜਮਦਗਨਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਵੈ ਤੇषੁ ਜਮਦਗ੍ਨੌ ਤਥਾ ਗਤੇ। ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰੁਪਾਗਚ੍ਛਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਜਮਦਗਨਿ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਵੀਰਸ੍ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍। ਅਨਰ੍ਹਂ ਤਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਮਮਾਪਰਾਧਾਤ੍ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਬਾਲਿਸ਼ੈਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੈਰ੍ਵਨੇ ਮृਗ ਇਵੇषੁਭਿਃ
ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬਚਕਾਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਥੇ। ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵਂਵਿਧੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਨਾਗਸਃ
ਪਿਉ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਐਸਾ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂਨੁ ਤੈਰ੍ਨ ਕृਤਂਪਾਪਂ ਯੈਰ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਤਿਤਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਹਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ?
ਕਿਂਨੁ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਚਿਵੇषੁ ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮੇਕਂ ਹਤ੍ਵਾऽਨਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਦੱਸਣਗੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਲਾਲਪ੍ਯੈਵਂ ਸਕੁਸ੍ਨ੍ਣਂ ਬਹੁ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਨृਪ। ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦਾਹ ਪਿਤਰਂ ਚਾਗ੍ਨੌ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਵਧਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਤਿਬਲਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨੇਕੋऽਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਗਤਾ ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਮृਦ੍ਗਾਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ
ਤੇ, ਹੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮਨ੍ਤਪਞ੍ਚਕੇ ਪਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਰੁਧਿਰਹ੍ਰਦਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਤੇ ਪੰਜ ਖੂਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਏ।
ਸ ਤੇषੁ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਿਤॄਨ੍ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਰ੍ਚੀਕਂ ਸ ਚ ਰਾਮਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਰੀਚੀਕ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।