ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
"ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।"
ਯਤ੍ਤਦ੍ਭੂਤਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਬਦਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਮੇਵਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
"ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁੰਦਰ ਬਦਰੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।"
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ।] ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਗਾਧੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਲੋਕੇ ਵਨਵਾਸਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬ੍ਜ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੜਾ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਗਾਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਨੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵਸਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਜਜ੍ਞੇऽਪ੍ਸਰਃਸਮਾ। ऋਚੀਕੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੁਚੀਕ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਾਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਉਚਿਤਂ ਨਃ ਕੁਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵੈਰ੍ਯਤ੍ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਨੇ ਉਸ ਵਚਨਬੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਰੀਤ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਯੋਗ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'
ਏਕਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਿਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣਤੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਚ੍ਯੋਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਦੇਯਾ ਮੇ ਦੁਹਿਤਾ ਚੈਵ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਕਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਤਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣਤੀ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਦਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਤਾऽਸ੍ਤੁ ਮੇ
'ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਨ੍ਵਰੁਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਨਾਮੇਕਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਦੀਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ', ਤੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣਤੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਵਾਜਿਨਾਂ ਵਰੁਣਸ੍ਤਦਾ। ਤਦਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮੁਤ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਹਯਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸ਼ਵਤੀਰਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਵੈ ਦਦੌ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਤਤੋ ਗਾਧਿਃ ਸੁਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਜਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕਨ੍ਯਾਕੁਬ੍ਜ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਲਬ੍ਧਂ ਹਯਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। `ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਮੇਵ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍
ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮृਚੀਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਜੋषਂ ਤਯਾ ਰੇਮੇ ਸੁਮਧ੍ਯਯਾ
ਰੁਚੀਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿਵਾਹੇ ਕृਤੇਰਾਜਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯਮਵਲੋਕਕਃ। ਆਜਗਾਮ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਨ੍ਦ ਚ
ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਭਾਰ੍ਯਾਪਤੀ ਤਮਾਸੀਨਂ ਭृਗੁਂ ਸੁਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸੀਨੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀ ਤਸ੍ਥਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਭृਗੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਸੁਭਗੇ ਦਾਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਰਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਭਾਸ ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ऋਤੌ ਤ੍ਵਂ ਚੈਵ ਮਾਤਾ ਚ ਸ੍ਨਾਤੇ ਪੁਂਸਵਨਾਯ ਵੈ। ਆਲਿਙ੍ਗੇਤਾਂ ਪृਥਗ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੌ ਸਾऽਸ੍ਵਤ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਦੁਮ੍ਬਰਮ੍
'ਮੌਕੇ ਤੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਪੁੰਸਵਨ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉ। ਤੂੰ ਪੀਪਲ ਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਉਡੰਬਰੇ ਨੂੰ।'
ਚਰੁਦ੍ਵਯਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਜਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਵੈਵ ਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਯਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾਧਿਤਮ੍
'ਇਹ ਦੋ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ। ਆਲਿਙ੍ਗਨੇ ਚਰੌ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,' ਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਗਲ ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਦੀ ਆਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਉਲਟ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਤਤਃ ਪੁਨ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਗਤੇ। ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨਾਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭृਗੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਸ਼੍ਨੁषਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਤਣੂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਉਪਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਰੁਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾਲਿਙ੍ਗਨਂ ਕृਤਮ੍। ਵਿਪਰੀਤੇਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵਾਸਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਗਲੇ ਮਿਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਉਲਟ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚਾਰੋ ਮਾਤੁਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਤਾਂ ਯੋਧਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਹੋਏਗਾ। ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦੀਦृਕ੍ਕਾਮਂ ਪੌਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਪੋਤਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾ ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਾ। ਕ੍ਰਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੀ ਗਰ੍ਭਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਤੇਜਸਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਚੈਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਜ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨੇਨ ਚ। ਬਹੂਨृषੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਿਵੇਂ ਜਮਦਗਨੀ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਸ੍ਕਰੋਪਮਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।