ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਯਤ੍ਰਾਯਜਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਹਿ ਭੂਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਵਾਸੀਦਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹੀ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਕੁਪਿਤਾ ਲੋਕਸ਼੍ਵਰਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਭਗਵਨ੍ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮੋਘਮੇਤਤ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇषਾ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ—ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਵਿषੀਦਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਂਬਭੂਵਾਥ ਤਤੋ ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ਦੇਦੀਰੂਪਾਸ੍ਥਿਤਾ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉਭਰੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੈषਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀਸਂਸ੍ਥਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਆਰੁਹ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਵੇਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸੈषਾ ਸਾਗਰਮਾਸ੍ਰਾਦ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਏਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਤਰ ਸਾਗਰਮ੍
ਇਹ ਵੇਦੀ, ਰਾਜਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਨਾਮਧਿਰੋਹਸੇऽਦ੍ਯ। ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ- ਮੇषਾ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਾਜਮੀਢ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਓਂਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਗੁਪ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪਰਾਯ ਤੇ। ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਾਗਰੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਓਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਖਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਯੋਨਿਰਾਪੋऽਥ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੋ ਰੇਤਸ੍ਤ੍ਵਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਵੇਦੀਮਿਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤਰਸਾऽਧਿਰੋਹ
ਅਗਨਿ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਣਨੀ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਦੇਵੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੂੰ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯੋਨਿਰਿਡਾ ਚ ਦੇਹੋ ਰੇਤੋਧਾ ਵਿष੍ਣੋਰਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋऽਵਗਾਹੇਤ ਪਤਿਂ ਨਦੀਨਾਮ੍
ਅਗਨਿ ਤੇਰੀ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਇਡਾ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਯੋਨਿਰਪਾਂਪਤਿਃ। ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਜਣਨੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਾਗਰਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਚ੍ਛਾਸਨਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮੁਵਾਸ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਮਹੇਂਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਤਾਮੁषਿਤ੍ਵੈਕਾਂ ਰਜਨੀਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਚਖ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਤਾਪਸਾਨ੍। ਭृਗੂਨਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਾਨਥ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਨ੍
ਉਥੇ, ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ: ਭਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ।
ਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਜਰ੍षਿਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰਂ ਵੀਰਮਪृਚ੍ਛਦਕृਤਵ੍ਰਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਦਾ ਨੁ ਰਾਮੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਾਪਸੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਤਮਹਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦੋਂ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਤਪੱਸਵੀ ਰਾਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ? ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਆਯਾਨੇਵਾਸਿ ਵਿਦਿਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
"ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ।"
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮष੍ਟਮੀਂ ਚ ਰਾਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
"ਚੌਦਵੀਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਤਪੱਸਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਚੌਦਵੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।"
ਭਵਾਨਨੁਗਤੋ ਰਾਮਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
"ਤੂੰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਜਾਮਦਗਨ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।"
ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਥਯਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯਥਾ ਰਾਮੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਆਹਵੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਂ ਕੇਨ ਚ ਹੇਤੁਨਾ
"ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਸੀ।"
[ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭृਗੂਣਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
"ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।"
ਰਾਮਸ੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍। ਹੈਹਯਾਧਿਪਤੇਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ ਭਾਰਤ
"ਇਹ ਜਾਮਦਗਨ ਰਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਹੈਹਯਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੀ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।"
ਰਾਮੇਣ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਹੈਹਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਤਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਪ੍ਤ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
"ਰਾਮ ਨੇ ਹੈਹਯਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।"
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਥਾ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
"ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।"
ਅਵ੍ਘਾਹਤਗਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਤੁ ਸਦਾਵਰਦਾਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
"ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰਥ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਲਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਰਥ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।"
ਮਮਰ੍ਦ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ऋषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
"ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।"
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਦੇਵਦੇਵਂ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਭੂਤਰਾਰ੍ਥਮਰ੍ਜੁਨਂ ਜਹਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।"
ਵਿਮਾਨੇਨ ਚ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹੈਹਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ਼ਚੀਸਹਾਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍
"ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੈਹਯਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।"