ਹृਤੇ ਪਸ਼ੌ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮਾ ਪਰਸ੍ਵਮਭਿਦ੍ਰੋਗ੍ਧਾ ਮਾਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨੀਨਸ਼ਃ ਪਥਃ
ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: 'ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ।'
ਸ੍ਵਯਂ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਯਕਃ। ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਇਤਿਕਲ੍ਯਾਣਰੂਪਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁਵਨ੍। ਇष੍ਟ੍ਯਾ ਚੈਨਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਪਸ਼ੁਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੇਵਯਾਨੇਨ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਤਂ ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਪਸ਼ੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ—ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਅਯਾਤਯਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਾਂ ਗਾਥਾਮਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਨਪਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਦੇਵਯਾਨੋऽਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾऽਭਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਿਤृਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੇਹ ਵਿਧਿਵਦਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਾਨੁषਾਦਸ੍ਮਿ ਵਿषਯਾਦਪੇਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਲੋਮਸ਼
ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਲੋਮਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਵੇਖ।
ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਂ ਜਪਤਾਮੇष ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਯਤ੍ਰਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼ृਣੋष੍ਯੇਨਂ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਯਤ੍ਰਾਯਜਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਹਿ ਭੂਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਵਾਸੀਦਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹੀ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਕੁਪਿਤਾ ਲੋਕਸ਼੍ਵਰਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਭਗਵਨ੍ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮੋਘਮੇਤਤ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇषਾ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ—ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਵਿषੀਦਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਂਬਭੂਵਾਥ ਤਤੋ ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ਦੇਦੀਰੂਪਾਸ੍ਥਿਤਾ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉਭਰੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੈषਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀਸਂਸ੍ਥਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਆਰੁਹ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਵੇਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸੈषਾ ਸਾਗਰਮਾਸ੍ਰਾਦ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਏਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਤਰ ਸਾਗਰਮ੍
ਇਹ ਵੇਦੀ, ਰਾਜਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਨਾਮਧਿਰੋਹਸੇऽਦ੍ਯ। ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ- ਮੇषਾ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਾਜਮੀਢ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਓਂਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਗੁਪ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪਰਾਯ ਤੇ। ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਾਗਰੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਓਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਖਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਯੋਨਿਰਾਪੋऽਥ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੋ ਰੇਤਸ੍ਤ੍ਵਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਵੇਦੀਮਿਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤਰਸਾऽਧਿਰੋਹ
ਅਗਨਿ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਣਨੀ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਦੇਵੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੂੰ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯੋਨਿਰਿਡਾ ਚ ਦੇਹੋ ਰੇਤੋਧਾ ਵਿष੍ਣੋਰਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋऽਵਗਾਹੇਤ ਪਤਿਂ ਨਦੀਨਾਮ੍
ਅਗਨਿ ਤੇਰੀ ਜਣਨੀ ਹੈ, ਇਡਾ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭਿ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਯੋਨਿਰਪਾਂਪਤਿਃ। ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਜਣਨੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਾਗਰਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਚ੍ਛਾਸਨਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮੁਵਾਸ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਮਹੇਂਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਤਾਮੁषਿਤ੍ਵੈਕਾਂ ਰਜਨੀਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਚਖ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਤਾਪਸਾਨ੍। ਭृਗੂਨਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਾਨਥ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਨ੍
ਉਥੇ, ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ: ਭਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ।
ਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਜਰ੍षਿਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰਂ ਵੀਰਮਪृਚ੍ਛਦਕृਤਵ੍ਰਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਦਾ ਨੁ ਰਾਮੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਾਪਸੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਤਮਹਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦੋਂ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਤਪੱਸਵੀ ਰਾਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ? ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਆਯਾਨੇਵਾਸਿ ਵਿਦਿਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
"ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ।"
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮष੍ਟਮੀਂ ਚ ਰਾਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
"ਚੌਦਵੀਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਤਪੱਸਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਚੌਦਵੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।"