ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਾ ਸੁਭਗਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਵਾ ਯਥਾ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਮ੍। ਨਲਸ੍ਯ ਵੈ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਯਥਾ ਭੂ ਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਚੈਵ
ਜਿਵੇਂ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯ ਏषੋऽਵਭਾਤਿ ਮਹਾਹ੍ਰਦਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਃ। ਅਤ੍ਰਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯਨੁਸਂਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍
ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗਾਮਾਯਤਨਾਨ੍ਯਥ
ਫਿਰ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਖੇ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨृਪ। ਨਦੀਸ਼ਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇਣ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਏਤੇ ਕਲਿਙ੍ਗਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਤ੍ਰ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ। ਯਤ੍ਰਾਯਜਤ ਧਰ੍ਮੋਪਿ ਦੇਵਾਞ੍ਸ਼ਰਣਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਇਹ ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਮੁਪਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੀਰਮੇਤਦ੍ਧਿ ਸਤਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਰਲਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੇਨ ਦੇਵਯਾਨੇਨ ਪਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯੁषਃ। ਅਤ੍ਰਵੈ ऋषਯੋऽਨ੍ਯੇऽਪਿ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰੀਜਿਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼ੁਮਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਖੇ। ਪਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਗੋਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ। ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਹृਤੇ ਪਸ਼ੌ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮਾ ਪਰਸ੍ਵਮਭਿਦ੍ਰੋਗ੍ਧਾ ਮਾਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨੀਨਸ਼ਃ ਪਥਃ
ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: 'ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ।'
ਸ੍ਵਯਂ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਯਕਃ। ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਇਤਿਕਲ੍ਯਾਣਰੂਪਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁਵਨ੍। ਇष੍ਟ੍ਯਾ ਚੈਨਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਪਸ਼ੁਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੇਵਯਾਨੇਨ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਤਂ ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਪਸ਼ੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ—ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਅਯਾਤਯਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਾਂ ਗਾਥਾਮਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਨਪਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਦੇਵਯਾਨੋऽਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾऽਭਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਿਤृਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੇਹ ਵਿਧਿਵਦਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਾਨੁषਾਦਸ੍ਮਿ ਵਿषਯਾਦਪੇਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਲੋਮਸ਼
ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਲੋਮਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਵੇਖ।
ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਂ ਜਪਤਾਮੇष ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਯਤ੍ਰਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼ृਣੋष੍ਯੇਨਂ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਯਤ੍ਰਾਯਜਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਹਿ ਭੂਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਵਾਸੀਦਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਦਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹੀ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਕੁਪਿਤਾ ਲੋਕਸ਼੍ਵਰਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਭਗਵਨ੍ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮੋਘਮੇਤਤ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇषਾ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ—ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਵਿषੀਦਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਂਬਭੂਵਾਥ ਤਤੋ ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ਦੇਦੀਰੂਪਾਸ੍ਥਿਤਾ ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉਭਰੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੈषਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀਸਂਸ੍ਥਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਆਰੁਹ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਵੇਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸੈषਾ ਸਾਗਰਮਾਸ੍ਰਾਦ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਵੇਦੀ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਏਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਤਰ ਸਾਗਰਮ੍
ਇਹ ਵੇਦੀ, ਰਾਜਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਨਾਮਧਿਰੋਹਸੇऽਦ੍ਯ। ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ- ਮੇषਾ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਾਜਮੀਢ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਓਂਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਗੁਪ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪਰਾਯ ਤੇ। ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਾਗਰੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਓਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਖਾ।