ਸ ਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਪਸ਼ਵਃ ਕਰ੍षਣਂ ਚ। ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਹਰ੍षੇ ਦਾਸਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਵਾਚਿ ਬਦ੍ਧਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣਾ, "ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਆਖੋ—ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।"'
ਅਥੋਪਾਯਾਤ੍ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚਣ੍ਡਕੋਪਃ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੂਲਫਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ। ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਸ਼੍ਚ ਨ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਤਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕੋਪੇਨ ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣ ਆਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਿਧਾਨਮ੍। ਜਗਾਮ ਚਮ੍ਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਧਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣ- ਸ੍ਤਮਙ੍ਗਰਾਜਂ ਸਪੁਰਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੰਪਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਾ- ਨ੍ਘੋषਾਨ੍ਸਮਾਸਾਦਿਤਵਾਨ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਨ੍। ਗੋਪੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਵ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮੁਵਾਸ ਤਤ੍ਰ
ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਸਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਤ ਰਿਹਾ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਮਤੀਵ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਿਤਾਃ ਸ੍ਥ ਗੋਪਾਃ। ਊਚੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯੁਪਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਧਨਂ ਤਵੇਦਂ ਵਿਹਿਤਂ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗੋਆਲੇ ਹੋ?' ਉਹ ਸਭ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦੇਸ਼ੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨ- ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਮਧੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਲਾਪਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠਰਜਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਮਾਸਸਾਦਾਙ੍ਗਪਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਥਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਨਰਰ੍षਭੇਣ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਚੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਸੌਦਾਮਨੀਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਯਥੈਵ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂ ਸ਼੍ਚ ਘੋषਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਪਰਃ ਸ ਕੋਪਃ। ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਿਭਾਣ੍ਡਕੋ ਭੂਮਿਪਤੇਰ੍ਨਰੇਦ੍ਰ
ਜਦੋਂ ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਪਿੰਡ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਤਂ ਮਹਰ੍षਿ- ਰੁਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਜਾਤੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਨਮੇਵਾਵ੍ਰਜੇਥਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਪਸੰਦ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਈਂ।'
ਸ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕृਤਵਾਨृਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਯਯੌ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਬਭੂਵ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਚੈਨਂ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵੇ ਰੋਹਿਣੀ ਸੋਮਮਿਵਾਨੁਕੂਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਾ ਸੁਭਗਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਵਾ ਯਥਾ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਮ੍। ਨਲਸ੍ਯ ਵੈ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਯਥਾ ਭੂ ਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਚੈਵ
ਜਿਵੇਂ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਦੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯ ਏषੋऽਵਭਾਤਿ ਮਹਾਹ੍ਰਦਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਃ। ਅਤ੍ਰਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ- ਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯਨੁਸਂਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍
ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗਾਮਾਯਤਨਾਨ੍ਯਥ
ਫਿਰ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਖੇ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨृਪ। ਨਦੀਸ਼ਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇਣ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਏਤੇ ਕਲਿਙ੍ਗਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਤ੍ਰ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ। ਯਤ੍ਰਾਯਜਤ ਧਰ੍ਮੋਪਿ ਦੇਵਾਞ੍ਸ਼ਰਣਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਇਹ ਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਮੁਪਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੀਰਮੇਤਦ੍ਧਿ ਸਤਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਰਲਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੇਨ ਦੇਵਯਾਨੇਨ ਪਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯੁषਃ। ਅਤ੍ਰਵੈ ऋषਯੋऽਨ੍ਯੇऽਪਿ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰੀਜਿਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼ੁਮਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਖੇ। ਪਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਗੋਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ। ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਹृਤੇ ਪਸ਼ੌ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮਾ ਪਰਸ੍ਵਮਭਿਦ੍ਰੋਗ੍ਧਾ ਮਾਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨੀਨਸ਼ਃ ਪਥਃ
ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: 'ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ।'
ਸ੍ਵਯਂ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਯਕਃ। ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਇਤਿਕਲ੍ਯਾਣਰੂਪਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁਵਨ੍। ਇष੍ਟ੍ਯਾ ਚੈਨਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਪਸ਼ੁਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੇਵਯਾਨੇਨ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਤਂ ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਪਸ਼ੂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ—ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਅਯਾਤਯਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਾਂ ਗਾਥਾਮਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਨਪਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਦੇਵਯਾਨੋऽਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾऽਭਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਿਤृਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੇਹ ਵਿਧਿਵਦਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਮਾਨੁषਾਦਸ੍ਮਿ ਵਿषਯਾਦਪੇਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਲੋਮਸ਼
ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਲੋਮਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਵੇਖ।
ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਂ ਜਪਤਾਮੇष ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਯਤ੍ਰਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼ृਣੋष੍ਯੇਨਂ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।