ਨ ਬੁਬੋਧ ਚ ਤਂ ਰਾਜਾ ਮੌਨਵ੍ਰਤਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਸ ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰਾਤਲਾਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਨ ਚੋਵਾਚ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਮਥੋ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਤਥੈਵ ਚਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਆ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਝੱਲਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂਗਮਮ੍। ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮ ਆਸਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਗਤਿ ਜਾਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯੋऽਤਿਕੋਪਨਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਸਖ੍ਯੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਧਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਹਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਨਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਤੀਵਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵੇष੍ਵਙ੍ਗੇषੁ ਯਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਂ ਸ਼ੁਭਕਥਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਤਮਲੋਲੁਪਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨਸੂਯਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਕृਤਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵੱਡਾ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ऋषੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਲੋऽਪਿ ਸ੍ਥਵਿਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੋषਾਦਿਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਪਿਤਰਂ ਤੇऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਰੁੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਨਾਗਸਿ ਗੁਰੌ ਯੋ ਮੇ ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਵਾਸृਜਤ੍। ਤਂ ਨਾਗਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਦਹਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗ ਤਕਸ਼ਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਬਲਚੋਦਿਤਃ। ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਦਿਤਃ ਪਾਪਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ—ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਰਾऽਸ੍ਯ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਪ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪਿਤੁਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗੌਰਮੁਖਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਗੌਰਮੁਖ ਨਾਮਕ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਆਚਖ੍ਯੌਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ!'
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇਜਸਾऽਸੌ ਦਹਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
'ਤਕਸ਼ਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇਗਾ।' ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਨਮੇਜਯ—
ਯਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
—ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੱਤਵੀਂ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ—
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੀਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ। ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ [https://vedastudy.wixsite.com/puranastudy/%E0%A4%A4%E0%A4%95-%E0%A4%B7%E0%A4%95 ਤਕ੍ਸ਼ਕੋਪਰਿ ਟਿਪ੍ਪਣੀ] ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਭੁਜਂਗੇਨ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਲ ਸੋऽਦ੍ਯ ਵੈ
'ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਅੱਜ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ—ਮੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਪਜ੍ਵਰਮ੍। ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨਂ ਤਂ ਚਾਪਿ ਨ ਸਰ੍ਪੋ ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਜਵਲਣ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇਗਾ।'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਂ ਮਯਾ ਦष੍ਟਂ ਸਂਜੀਵਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਹਂ ਤ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਮੇਰੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੋऽਦਸ਼ਦ੍ਵੈ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਡੰਸ ਲਿਆ।
ਸ ਦष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋ ਨਾਗੇਨ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨਗਃ। ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਜੀਵਯਤ ਤਂ ਨਗਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸਿਆ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਚਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਲਿਪ੍ਸੁਰਹਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਸਃ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
"ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਗृਹਾਣ ਮਤ੍ਤ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਚਾਨਘ
"ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।"
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਗੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨਿਵਵृਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦ੍ਯਾਵਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲਿਆ।