ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨੁਚਰਿਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਿषੋਲ੍ਵਣੈਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਜਿਹ੍ਵੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਨਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਜਤਸਂਨਿਭਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦਞ੍ਜਨਪੁਞ੍ਜਾਭਂ ਹਿਮਵਨਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਫਲਮੂਲਾਮ੍ਬੁਸਂਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਗਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮ੍ਤਃ ਕਿਂਚ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
''ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਰਾਜ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਦੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।''
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍। `ਤਦਾ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ'। ਪਿਤਾਮਹਾ ਮੇ ਵਰਦੇ ਕਪਿਲੇਨ ਮਹਾਨਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ''ਤਦ ਭਗੀਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।'' ''ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।''
ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੁਰਗਂ ਨੀਤਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਵਸਵਤ ਵਲੋਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਪਿਲਂ ਦੇਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਪਿਲ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਜਲੈਰ੍ਨਾਭਿषਿਞ੍ਚਸਿ। ਤਾਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨਦਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍। ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇऽਭਿਯਾਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੈ ਮਹਾਨਦਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾ। ਭਗੀਰਥਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਸਮਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਗੰਗਾ ਨੇ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਰਾਜ ਵਚਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਵੇਗਂ ਤੁ ਮਮ ਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਯਂ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਗਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨृਪ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਹਾਵਾ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੀਲਕੰਠ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ।
ਤਂ ਤੋषਯ ਰਮਹਾਬਾਹੋ ਤਪਸਾ ਵਰਦਂ ਹਰਮ੍। ਸ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਝੱਲ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਰਕਾਮਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। `ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਗਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਗੀਰਥਃ। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਭਗੀਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। `ਗਹ੍ਗਾਵਤਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਯਾਚਤ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਚ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਧਾਰਣੇ ਨृਪ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਣ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਏषਾ ਦੇਵਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਰਮ੍ਯ ਏष ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਤੋ ਯਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਪਸੋ ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਰ੍षਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਨਾਵृष੍ਠ੍ਯਾਂ ਭਯਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਵਰ੍ष ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ; ਸੁਕਾ ਪੈ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਵ੍ਹਾ ਗਿਆ।
ਮृਗ੍ਯਾਂ ਜਾਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਵਿषਯੇ ਲੋਮਪਾਦਸ੍ਯ ਯਸ਼੍ਚਕਾਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਿਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਮਪਾਦ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਤੇषੁ ਸਸ੍ਯੇषੁ ਯਸ੍ਮੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਦਦੌ ਨृਪਃ। ਲੋਮਪਾਦੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸਵਿਤਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਫਸਲਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲੋਮਪਾਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ऋਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਕਥਂ ਮृਗ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਵਿਰੁਦ੍ਧਯੋਨਿਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕਥਂ ਚ ਤਪਸਾ ਯੁਤਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਮਿਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ? ਵੱਖਰੀ ਜਾਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਭਯਾਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਵਵਰ੍ष ਬਲਵृਤ੍ਰਹਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਸੁਕਾ ਪੈ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੀਂਹ ਕਿਉਂ ਵ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ?
ਕਥਂਰੂਪਾ ਚ ਸਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਯਾ ਚੇਤੋ ਮृਗਭੂਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਸ਼ਾਂਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲੁਭਾਇਆ?
ਲੋਮਪਾਦਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੂਯਤ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਕਥਂ ਵੈ ਵਿषਯੇ ਤਸ੍ਯ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਮੀਂਹ ਨਾ ਵ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੀ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੋਰ੍ऋਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਭਗਵਨ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਵਿਭਾਣ੍ਡਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਸ੍ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਮੋਘਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਵਿਭਾਂਡਕ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਜਾਤ ऋਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਲਃ ਸ੍ਥਵਿਰਸਂਭਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ।