ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਰਥਃ। ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਪਿਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਿਤॄਣਆਂ ਨਿਧਨਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਵਰਗ ਨਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਚਿਵੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ। ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਵਿषਃ। ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਨਰ੍ਰੇष੍ਠ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਧਾਤੁਮਦ੍ਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍। ਪਵਨਾਲਮ੍ਬਿਭਿਰ੍ਮੇਘੈਃ ਪਰਿਪਿਕ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਦੀਕੁਞ੍ਜਨਿਤਮ੍ਬੈਸ਼੍ਚ ਸੋਦਕੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗੁਹਾਕਨ੍ਦਰਸਂਲੀਨਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ। ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ੍ਤਥਾ ਹਂਸੈਰ੍ਦਾਤ੍ਯੂਹੈਰ੍ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਭੁੰਨਰੇ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਲ-ਕੁਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਯੂਰੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਜੀਵਂਜੀਵਕਕੋਕਿਲੈਃ। ਚਕੋਰੈਰਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯੈਰਪਿ
ਮੋਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਛਾਂ 'ਸੌ ਅੱਖਾਂ' ਵਾਲੀਆਂ, ਜੀਵੰ-ਜੀਵਕ ਕੋਕਿਲਾਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਚਕੋਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ।
ਜਲਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍। ਸਾਰਸਾਨਾਂ ਚ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਿਨ੍ਨਰੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਦਿਗ੍ਵਾਰਣਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਧृष੍ਟਪਾਦਪਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਪਲੇਟੂ ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨੁਚਰਿਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਿषੋਲ੍ਵਣੈਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਜਿਹ੍ਵੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਨਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਜਤਸਂਨਿਭਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦਞ੍ਜਨਪੁਞ੍ਜਾਭਂ ਹਿਮਵਨਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਫਲਮੂਲਾਮ੍ਬੁਸਂਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਗਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮ੍ਤਃ ਕਿਂਚ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
''ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਰਾਜ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਦੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।''
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍। `ਤਦਾ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ'। ਪਿਤਾਮਹਾ ਮੇ ਵਰਦੇ ਕਪਿਲੇਨ ਮਹਾਨਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ''ਤਦ ਭਗੀਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।'' ''ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।''
ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੁਰਗਂ ਨੀਤਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਵਸਵਤ ਵਲੋਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਪਿਲਂ ਦੇਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਪਿਲ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਜਲੈਰ੍ਨਾਭਿषਿਞ੍ਚਸਿ। ਤਾਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨਦਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍। ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇऽਭਿਯਾਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੈ ਮਹਾਨਦਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾ। ਭਗੀਰਥਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਸਮਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਗੰਗਾ ਨੇ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਰਾਜ ਵਚਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਵੇਗਂ ਤੁ ਮਮ ਦੁਰ੍ਧਾਰ੍ਯਂ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਗਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨृਪ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਹਾਵਾ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੀਲਕੰਠ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ।
ਤਂ ਤੋषਯ ਰਮਹਾਬਾਹੋ ਤਪਸਾ ਵਰਦਂ ਹਰਮ੍। ਸ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਝੱਲ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਰਕਾਮਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। `ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਗਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਗੀਰਥਃ। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਭਗੀਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। `ਗਹ੍ਗਾਵਤਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਯਾਚਤ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਚ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਧਾਰਣੇ ਨृਪ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਣ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਏषਾ ਦੇਵਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਰਮ੍ਯ ਏष ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋਸ਼੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਤੋ ਯਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।