ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਜਂ ਦੁਃਖਮਤ੍ਯਜਤ੍। ਅਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯਸਮਾਪਯਤ ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਯਜ੍ਞਃ ਸਗਰੋ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਭਾਜਿਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਗਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਪੌਤ੍ਰੇ ਭਾਰਂ ਸਮਵੇਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਦਾ
ਕੰਵਲੇ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਂਸ਼ੁਮਾਨਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਸ ਮਹਾਰਾਜ ਯਥੈਵਾਸ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦਿਲੀਪੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਧਾਯ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨਪਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਨਾਮ ਦਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਧਨਂ ਮਹਤ੍। ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਃਖੇਨ ਤੇषਾਂ ਗਤਿਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਗਙ੍ਗਾਵਤਰਣਏ ਯਤ੍ਨਂ ਸੁਮਹਚ੍ਚਾਕਰੋਨ੍ਨृਪਃ। ਨ ਚਾਵਤਾਰਯਾਮਾਸ ਚੇष੍ਟਮਾਨੋ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਸਮਭਵਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਣਃ। ਭਗੀਰਥ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਚਨਵਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇਦਿਲੀਪੋ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਿਸਮਾਯੋਗਾਤ੍ਸ ਰਾਜਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਨਾਜ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਭਾਰਤ
ਤਪ ਅਤੇ ਸਿਧੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਰਥਃ। ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਪਿਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਿਤॄਣਆਂ ਨਿਧਨਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਵਰਗ ਨਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਚਿਵੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ। ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਵਿषਃ। ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਨਰ੍ਰੇष੍ਠ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਧਾਤੁਮਦ੍ਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍। ਪਵਨਾਲਮ੍ਬਿਭਿਰ੍ਮੇਘੈਃ ਪਰਿਪਿਕ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਦੀਕੁਞ੍ਜਨਿਤਮ੍ਬੈਸ਼੍ਚ ਸੋਦਕੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗੁਹਾਕਨ੍ਦਰਸਂਲੀਨਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ। ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ੍ਤਥਾ ਹਂਸੈਰ੍ਦਾਤ੍ਯੂਹੈਰ੍ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਭੁੰਨਰੇ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਲ-ਕੁਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਯੂਰੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਜੀਵਂਜੀਵਕਕੋਕਿਲੈਃ। ਚਕੋਰੈਰਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯੈਰਪਿ
ਮੋਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਛਾਂ 'ਸੌ ਅੱਖਾਂ' ਵਾਲੀਆਂ, ਜੀਵੰ-ਜੀਵਕ ਕੋਕਿਲਾਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਚਕੋਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ।
ਜਲਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍। ਸਾਰਸਾਨਾਂ ਚ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਿਨ੍ਨਰੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਦਿਗ੍ਵਾਰਣਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਧृष੍ਟਪਾਦਪਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਪਲੇਟੂ ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨੁਚਰਿਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਿषੋਲ੍ਵਣੈਰ੍ਭੁਜਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਜਿਹ੍ਵੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਨਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਜਤਸਂਨਿਭਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦਞ੍ਜਨਪੁਞ੍ਜਾਭਂ ਹਿਮਵਨਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਫਲਮੂਲਾਮ੍ਬੁਸਂਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਗਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮ੍ਤਃ ਕਿਂਚ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
''ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਰਾਜ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਦੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।''
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍। `ਤਦਾ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ'। ਪਿਤਾਮਹਾ ਮੇ ਵਰਦੇ ਕਪਿਲੇਨ ਮਹਾਨਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ''ਤਦ ਭਗੀਰਥ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।'' ''ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।''
ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੁਰਗਂ ਨੀਤਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਵਸਵਤ ਵਲੋਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਪਿਲਂ ਦੇਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਤੇषਾਮੇਵਂ ਵਿਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਪਿਲ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਰ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਜਲੈਰ੍ਨਾਭਿषਿਞ੍ਚਸਿ। ਤਾਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨਦਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍। ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇऽਭਿਯਾਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵੈ ਮਹਾਨਦਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।