ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾ ਵਿਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਜਾਨ੍ਵਸ੍ਥਿਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਧੜ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਜੋੜ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਖਨਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਪਰ ਘੋੜਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪਾਤਾਲਮਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਕਪਿਲਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। `ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
*ਤੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਪਿਲਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਫੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਵਾਜਿਗ੍ਰਹਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਪਿਲਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਜਸ੍ਤੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦਾਹ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਸ ਸਾਗਰਾਨ੍। षष੍ਟਿਂ ਰਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਪਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਨ-ਮੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਨਾਰਦਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਗਰਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਸਾਗਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨਿਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍। ਮਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਈ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਬੰਦੇ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਨਿਧਨੋਤ੍ਥੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਹਯਮੇਵਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਅਸਮਞ੍ਜਸੁਤਂ ਤਦਾ। ਪੌਤ੍ਰਂ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮੰਜਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਸ਼ੁਮਤ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਕਾਪਿਲਂ ਤੇਜ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕृਤੇਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕਪਿਲ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਵ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾ ਤਾਤ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾऽਨਘ। ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਗਰਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਵੀਰਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪੋਧਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਛੱਡਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਪ ਵਾਲੇ।
ਅਸਮਞ੍ਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਯਂ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਜਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸ ਹਿ ਦਾਰਕਾਨ੍
ਅਸਮੰਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਸਹਸਾऽऽਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ'। ਚੂਡਾਸੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਗृਹ੍ਯਨਦ੍ਯਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਖੇਡਦਿਆਂ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪੌਰਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਸਗਰਂ ਚਾਭ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਚਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਭਯਾਤ੍। ਅਸਮਞ੍ਜਭਯਾਦ੍ਧੋਰਾਤ੍ਤਤੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਨਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਮੰਜਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੌਰਾਣਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਸਮਞ੍ਜ ਪੁਰਾਦਦ੍ਯ ਸੁਤੋ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਦਿ ਵੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਚ੍ਛੀਧ੍ਰਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਅਸਮੰਜਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਨਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦਿਉ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾऽऽਜ੍ਞਾਪਿਤਵਾਨ੍ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਸਗਰੇਣ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਕਿਵੇਂ ਸਗਰ ਨੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਸ਼ੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਯਦੁਕ੍ਤਃ ਸਗਰੇਣ ਹਿ। ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੁਣ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਸਗਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ ਤੇऽਹਂਤ੍ਯਾਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਧਨੇਨ ਚ। ਅਲਾਭੇਨ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਸ੍ ਪਰਿਤਪ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਘੋੜਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਾਚ੍ਚ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਹਯਸ੍ਯਾਨਯਨਾਤ੍ਪੌਤ੍ਰ ਨਰਕਾਨ੍ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੋਤੇ, ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਏਵਂ ਸ ਸਾਗਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਰਿਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਦੂਪਿਤਃ ।। ਜਗਾਮ ਦੁਃਖਾਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਵੈ ਦਾਰਿਤਾ ਮਹੀ
ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਗਰ, ਅਗਸਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਫਟ ਗਈ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਪਿਲਂ ਤੁਰਗਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਤੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਪੁਰਾਣਮृਪਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।