ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤੁ ਬਭੂਵ ਰਾਜਾ ਯੋ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ। ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਪਰਾਯਣਾਨਾਮ੍
ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।
ਕਥਂ ਨਿਧਨਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਤਥਾਵਿਧਃ। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਯਥਾਵਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਾਸਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਗਤੋ ਮृਗਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਵਸਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਮृਗਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦਾਤਿਰ੍ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸ੍ਤਤਾਯੁਧਕਲਾਪਵਾਨ੍। ਨ ਚਾਸਸਾਦ ਗਹਨੇ ਮृਗਂ ਨष੍ਟਂ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਪੈਦਲ, ਤਲਵਾਰ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਯਸ੍ਥਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਵਰ੍षੋ ਜਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਉਮਰ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰੀ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚੇਦਂ ਪृष੍ਟੋऽਪਿ ਸਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸ੍ਥਾਣੁਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮੌਨਵ੍ਰਤਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਚ ਤਂ ਰਾਜਾ ਮੌਨਵ੍ਰਤਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਸ ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰਾਤਲਾਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਨ ਚੋਵਾਚ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਮਥੋ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਤਥੈਵ ਚਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਆ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਝੱਲਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂਗਮਮ੍। ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮ ਆਸਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਗਤਿ ਜਾਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯੋऽਤਿਕੋਪਨਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਸਖ੍ਯੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਧਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਹਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਨਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਤੀਵਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵੇष੍ਵਙ੍ਗੇषੁ ਯਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਂ ਸ਼ੁਭਕਥਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਤਮਲੋਲੁਪਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨਸੂਯਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਕृਤਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵੱਡਾ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ऋषੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਲੋऽਪਿ ਸ੍ਥਵਿਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਦਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੋषਾਦਿਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਪਿਤਰਂ ਤੇऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਰੁੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਨਾਗਸਿ ਗੁਰੌ ਯੋ ਮੇ ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਵਾਸृਜਤ੍। ਤਂ ਨਾਗਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਦਹਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗ ਤਕਸ਼ਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਬਲਚੋਦਿਤਃ। ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਦਿਤਃ ਪਾਪਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ—ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਰਾऽਸ੍ਯ ਸੋऽਭਵਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਪ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪਿਤੁਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗੌਰਮੁਖਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਗੌਰਮੁਖ ਨਾਮਕ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਆਚਖ੍ਯੌਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ!'
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇਜਸਾऽਸੌ ਦਹਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
'ਤਕਸ਼ਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇਗਾ।' ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਨਮੇਜਯ—
ਯਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
—ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੱਤਵੀਂ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ—
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੀਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ। ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ [https://vedastudy.wixsite.com/puranastudy/%E0%A4%A4%E0%A4%95-%E0%A4%B7%E0%A4%95 ਤਕ੍ਸ਼ਕੋਪਰਿ ਟਿਪ੍ਪਣੀ] ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।