ਆਗਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਚੋਚੁਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਵਨਦ੍ਵੀਪਾ ਸਨਦੀਨਦਕਨ੍ਦਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਨਿਖਿਲੇਨ ਮਹੀ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ, ਟਾਪੂ, ਨਦੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭੀ ਗਈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਾਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਵਵਸ਼ਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਾਗਮਾਯ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਭੂਯੋ ਮਾਰ੍ਗਤ ਵਾਜਿਨਮ੍। ਯਾਜ੍ਞੀਯਂ ਤਂ ਵਿਨਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਜਾਓ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭੋ; ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਚੇਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਵਦਾਰਿਤਾਮ੍। `ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪਦਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਿਲਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਖਨਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਿਲਾ (ਸੁਰੰਗ) 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਦਾਲ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਦਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਖਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੋਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਆਰ੍ਤਨਾਦਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਾਗਰੈਃ
ਅਸੁਰ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਚੀਖ ਪਏ।
ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾ ਵਿਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਜਾਨ੍ਵਸ੍ਥਿਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਧੜ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਜੋੜ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਖਨਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਪਰ ਘੋੜਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪਾਤਾਲਮਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਕਪਿਲਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। `ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
*ਤੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਪਿਲਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਫੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਵਾਜਿਗ੍ਰਹਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਪਿਲਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਜਸ੍ਤੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦਾਹ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਸ ਸਾਗਰਾਨ੍। षष੍ਟਿਂ ਰਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਪਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਨ-ਮੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਨਾਰਦਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਗਰਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਸਾਗਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨਿਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍। ਮਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਈ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਬੰਦੇ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਨਿਧਨੋਤ੍ਥੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਹਯਮੇਵਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਅਸਮਞ੍ਜਸੁਤਂ ਤਦਾ। ਪੌਤ੍ਰਂ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮੰਜਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਸ਼ੁਮਤ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਕਾਪਿਲਂ ਤੇਜ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮਤ੍ਕृਤੇਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕਪਿਲ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਵ ਚਾਪਿ ਪਿਤਾ ਤਾਤ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾऽਨਘ। ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਗਰਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਵੀਰਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪੋਧਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਛੱਡਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਪ ਵਾਲੇ।
ਅਸਮਞ੍ਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਯਂ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਜਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸ ਹਿ ਦਾਰਕਾਨ੍
ਅਸਮੰਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਸਹਸਾऽऽਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ'। ਚੂਡਾਸੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਗृਹ੍ਯਨਦ੍ਯਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਖੇਡਦਿਆਂ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪੌਰਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਸਗਰਂ ਚਾਭ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਚਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਭਯਾਤ੍। ਅਸਮਞ੍ਜਭਯਾਦ੍ਧੋਰਾਤ੍ਤਤੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਨਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਮੰਜਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।