ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕਾਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਆਏ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ।"
ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸ੍ਵਕृਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸੁਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਆਫ਼ਤ ਆਵੇਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਪਿਤਾਮਹਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਹਯਮੇਧੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿੱਖ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। `ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਪ੍ਰਚਰੋ ਨृਪ
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤੋਯਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਲ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਾਤ ਹृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਗਮ੍ਯ ਪਿਤੁਰਾਚਖ੍ਯੁਰਦृਸ਼੍ਯਂ ਤੁਰਗਂ ਹृਤਮ੍। ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਰ੍ਗਤ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭੋ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਾਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਂ ਹਯਮ੍। ਅਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਂਚ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਤੁਰਗਮਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਚੋਚੁਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਵਨਦ੍ਵੀਪਾ ਸਨਦੀਨਦਕਨ੍ਦਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਨਿਖਿਲੇਨ ਮਹੀ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ, ਟਾਪੂ, ਨਦੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭੀ ਗਈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਾਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਵਵਸ਼ਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਾਗਮਾਯ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਭੂਯੋ ਮਾਰ੍ਗਤ ਵਾਜਿਨਮ੍। ਯਾਜ੍ਞੀਯਂ ਤਂ ਵਿਨਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਜਾਓ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭੋ; ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਚੇਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਵਦਾਰਿਤਾਮ੍। `ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪਦਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਿਲਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਖਨਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਿਲਾ (ਸੁਰੰਗ) 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਦਾਲ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਦਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਖਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੋਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਆਰ੍ਤਨਾਦਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਾਗਰੈਃ
ਅਸੁਰ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਚੀਖ ਪਏ।
ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੀਰ੍षਾ ਵਿਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਜਾਨ੍ਵਸ੍ਥਿਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਧੜ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਜੋੜ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਖਨਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਵ੍ਯਤੀਤਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਖੋਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਪਰ ਘੋੜਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪਾਤਾਲਮਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਹਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਕਪਿਲਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। `ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਉਹ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
*ਤੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾਃ। ਅਨਾਦृਤ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਪਿਲਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਫੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਵਾਜਿਗ੍ਰਹਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਪਿਲਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਜਸ੍ਤੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦਾਹ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਸ ਸਾਗਰਾਨ੍। षष੍ਟਿਂ ਰਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਪਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਨ-ਮੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਨਾਰਦਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਸਗਰਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਸਾਗਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।