ਤਦਾऽਲਾਬੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਾਚਂ ਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੌਕੀ ਨੂੰ ਫੈਂਕਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਸਾਹਸਂਕਾਰ੍षੀਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਅਲਾਬੁਮਧ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਵੀਜਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਗੋਪ੍ਯਤਾਮ੍
'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ; ਲੌਕੀ ਵਿਚੋਂ ਬੀਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।'
ਸੋਪਸ੍ਵੇਦੇषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
'ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ; ਤਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।'
ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਦਿष੍ਟਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਮਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
'ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚਰਾਕਾਥ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
[ਏਕੈਕਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੀਜਂ ਬੀਜਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਕੁਮ੍ਭੇषੁ ਤਾਨ੍ਭਾਗਾਨ੍ਵਿਦਧੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹਰੇਕ ਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਧਾਤ੍ਰੀਸ਼੍ਚੈਕੈਕਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ। ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ ।।]
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਧਾਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਉਭਰ ਆਏ।
षष੍ਟਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਣਿ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਸਮਜਾਯਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇ ਘੋਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣ ਆਕਾਸ਼ਪਰਿਸਰ੍ਪਿਣਃ। ਬਹੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚਾਵਜਾਨਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਸਹਾਮਰਾਨ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਬਾਧਨ੍ਤ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਰਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕਾਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਆਏ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ।"
ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਾਗਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸ੍ਵਕृਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸੁਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਆਫ਼ਤ ਆਵੇਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਪਿਤਾਮਹਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਲੋਕ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਹਯਮੇਧੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿੱਖ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। `ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੈਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਪ੍ਰਚਰੋ ਨृਪ
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤੋਯਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਲ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਾਤ ਹृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਗਮ੍ਯ ਪਿਤੁਰਾਚਖ੍ਯੁਰਦृਸ਼੍ਯਂ ਤੁਰਗਂ ਹृਤਮ੍। ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਰ੍ਗਤ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭੋ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਾਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਂ ਹਯਮ੍। ਅਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਂਚ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਤੁਰਗਮਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਚੋਚੁਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਵਨਦ੍ਵੀਪਾ ਸਨਦੀਨਦਕਨ੍ਦਰਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾ ਨਿਖਿਲੇਨ ਮਹੀ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ, ਟਾਪੂ, ਨਦੀਆਂ, ਖੱਡਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭੀ ਗਈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਾਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੈਵਵਸ਼ਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਾਗਮਾਯ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਭੂਯੋ ਮਾਰ੍ਗਤ ਵਾਜਿਨਮ੍। ਯਾਜ੍ਞੀਯਂ ਤਂ ਵਿਨਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਜਾਓ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭੋ; ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਚੇਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਵਦਾਰਿਤਾਮ੍। `ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪਦਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਿਲਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਖਨਨ੍ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਿਲਾ (ਸੁਰੰਗ) 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਦਾਲ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਦਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਖਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੋਦਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਚਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਆਰ੍ਤਨਾਦਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਾਗਰੈਃ
ਅਸੁਰ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਚੀਖ ਪਏ।