ਨਿਹਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮੁਨਿਪੁਹ੍ਗਵਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਕਾਲੇਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਕਰੂੜ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਰਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲੋਕਭਾਵਨ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਲਿਲਂ ਪੀਤਂ ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। `ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨਗਸ੍ਤ੍ਯਃਸਪੁਰਨ੍ਦਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤੋਯਮੁਪਾਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚੋ।
ਕੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਧਾਤਾਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਭਿਪੂਰਣਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। `ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਿਨ੍ਯਾ ਗਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਗੜਗੜੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਮਹਤਾ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇऽਰ੍ਣਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ; ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਭਗੀਥਃ। `ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ ਤੋਯੌਘੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ ਭਗੀਰਥ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਕਾਲਯੋਗਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਵਕਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਥਂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤਯੋਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮੁਨੇ। ਕਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਭਗੀਰਥਪਰਿਸ਼੍ਰਮਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਨ ਬਣੇ, ਤੇ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ? ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਭਰਿਆ ਗਿਆ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਗਰ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਰੂਪਸਤ੍ਵਬਲੋਪੇਤਃ ਸ ਚਾਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਗਰ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ ਹੈਹਯਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਵਸ਼ੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਨੁਸ਼ਿष੍ਟਵਾਨ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਹੈਹਯਾ ਤੇ ਤਾਲਜੰਗਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਭਵਤਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਦਰ੍ਪਿਤੇ। ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੈਦਰਭੀ ਤੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਸਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪੋਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ਂਕਰਂ ਭਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪਿਨਾਕਿਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍। ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਸ਼ਿਵਮੁਗ੍ਰੇਸ਼ਂ ਬਹੁਰੂਪਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ, ਭਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਿਨਾਕੀ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਸ਼ਿਵ, ਉਗ੍ਰੇਸ਼, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਰਦਂ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਸਮਯਾਚਤ
ਉਹ ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਹਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਹਂ ਤ੍ਵਯੇਹ ਨृਪਤੇ ਵਰਮ੍
ਹਰ ਨੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
षष੍ਟਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਨਰਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇ ਚੈਵਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਏਕੋ ਵਂਸ਼ਧਰਃ ਸ਼ੂਰ ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਚਾਪਿ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਗਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੋऽਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤਦਾ। `ਕਾਲਂ ਸ਼ਂਭੁਵਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਗਰੋऽਨਯਤ੍
ਉਥੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਮਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਾਰ੍ਯੇ ਕਲਲੋਚਨੇ। ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਚੈਵ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾ ਚ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਵੈਦਰਭੀ ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ—ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਗਰ੍ਭਾਲਾਬੁਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਮਾਰਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਵੈਦਰਭੀ ਨੇ ਲੌਕੀ ਵਰਗਾ ਗਰਭ ਜਨਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।