ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਿਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। `ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਛਾਮ ਕृਤਂ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਪੀਯਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍। ਤਤੋ ਵਧਿष੍ਯਾਮ ਸਹਾਨੁਬਨ੍ਧਾ- ਨ੍ਕਾਲੋਪਸृष੍ਟਾਨ੍ਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ, ਸਮੇਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤਿ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਕਾਮਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਰਿਤਾਂਪਤਿਮ੍। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧੈ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਓ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ।
ਮਨੁष੍ਯੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਕਿਂਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਨਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਚਲੇ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਸਹਿਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਨਿਃਖਨਮ੍। ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮੀਭਿਰ੍ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਹਸਨ੍ਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਃ ਸ੍ਖਲਨ੍ਤਂ ਕਨ੍ਦਰੇषੁ ਚ। ਤਾਨਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਝਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਵਾਦੀਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹਾਰਗਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਉਵਾਚ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪਿਬਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਪੀ ਲੈਣਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਵੋ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿਬਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਗਿਆ।
ਪੀਯਮਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾऽਮਰਾਃ। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾਮਰਂ ਜਗਤ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਗਤ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਨਦਤ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਨਿਃਸਲਿਲਂ ਚਕਾਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂਨਿਃਸਲਿਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਞ੍ਜਘ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿ- ਰ੍ਮਹਾਬਲੈਰ੍ਵੇਗਿਭਿਰੁਨ੍ਨਦਦ੍ਭਿਃ। ਨ ਸੇਹਿਰੇਵੇਗਵਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵੇਗਂ ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਦਾਨਵਾ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਰਚਕ੍ਰੁ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਾਨਵ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਤਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਵਿਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇਹੇਮਨਿष੍ਕਾਭਰਣਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਿਹਤਾ ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਹਤਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਲੇਯਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਝ ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਦਾਨਵ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਜਾ ਵੱਸ ਗਏ।
ਨਿਹਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮੁਨਿਪੁਹ੍ਗਵਮ੍। ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਕਾਲੇਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਕਰੂੜ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਰਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲੋਕਭਾਵਨ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਲਿਲਂ ਪੀਤਂ ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਸृਜ
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦੇ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। `ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨਗਸ੍ਤ੍ਯਃਸਪੁਰਨ੍ਦਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤੋਯਮੁਪਾਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚੋ।
ਕੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਧਾਤਾਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਭਿਪੂਰਣਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਮੇਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। `ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਿਨ੍ਯਾ ਗਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਗੜਗੜੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।