ਰਰਕ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਦ੍ਵੇष੍ਟਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੈਵਾਸਨ੍ਸ ਚ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਨ ਕਂਚਨ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਿਵਾਭਵਤ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਮਨਸੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਧਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਵਿਧਵਾਨਾਥਵਿਕਲਾਨ੍ਕृਪਣਾਂਸ਼੍ਚ ਬਭਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਹੇਠ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ, ਲਾਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਸੀਤ੍ਸੋਮ ਇਵਾਪਰਃ। ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੋਮ; ਸੁਖੀ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਨ੍ਨृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਃ। ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪਿਤਾ ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜਨਮੇਜਯ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਸੀ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯ ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਕੁਰੁषੁ ਸੋਤ੍ਤਰਾਯਾਮਜੀਜਨਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਦਭਵਤ੍ਤੇਨ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਰਾਜਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਧਰ੍ਮਸੇਵਿਤਾ। षਡ੍ਵਰ੍ਗਜਿਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ, ਆਤਮਵਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਛੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ षष੍ਟਿਵਰ੍षਾਣ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਤਤੋ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਃਖਮਾਵਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲੈ ਆਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਵਾਨ੍। ਇਦਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਗਤਮ੍। ਬਾਲ ਏਵਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਪਾਲਕਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ; ਇਹ ਰਾਜ ਕੁਲ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤੁ ਬਭੂਵ ਰਾਜਾ ਯੋ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ। ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਪਰਾਯਣਾਨਾਮ੍
ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।
ਕਥਂ ਨਿਧਨਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਤਥਾਵਿਧਃ। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਯਥਾਵਨ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਾਸਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡੂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਗਤੋ ਮृਗਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਵਸਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਮृਗਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦਾਤਿਰ੍ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸ੍ਤਤਾਯੁਧਕਲਾਪਵਾਨ੍। ਨ ਚਾਸਸਾਦ ਗਹਨੇ ਮृਗਂ ਨष੍ਟਂ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਪੈਦਲ, ਤਲਵਾਰ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਯਸ੍ਥਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਵਰ੍षੋ ਜਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਉਮਰ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰੀ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚੇਦਂ ਪृष੍ਟੋऽਪਿ ਸਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸ੍ਥਾਣੁਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮੌਨਵ੍ਰਤਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਚ ਤਂ ਰਾਜਾ ਮੌਨਵ੍ਰਤਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਸ ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰਾਤਲਾਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਨ ਚੋਵਾਚ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਤਮਥੋ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਤਥੈਵ ਚਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਆ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਝੱਲਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂਗਮਮ੍। ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮ ਆਸਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਗਤਿ ਜਾਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯੋऽਤਿਕੋਪਨਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਸਖ੍ਯੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਧਰ੍षਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਹਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨਾਨਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਤੀਵਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵੇष੍ਵਙ੍ਗੇषੁ ਯਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਂ ਸ਼ੁਭਕਥਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਂ ਤਮਲੋਲੁਪਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨਸੂਯਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਕृਤਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨੀਵੀਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵੱਡਾ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ।