ਇਦਂ ਚ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਚ ਜਾਨੀਮ ਕੇਨੇਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਤਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਜਦ ਧਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍। ਭਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਕਾਲੇਯਾ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਃ। ਤੈਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਤਮ੍
ਕਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਧਿਂ ਘੋਰਂ ਨਕ੍ਰਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਉਤ੍ਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ऋषੀਨਿਹ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਹਨ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਹਿ ਤੇ। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵਾਰ੍ਧਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲੇਯਾ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਫਿਰ, ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਾਲੇਯਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਰ੍ਥਵਦ੍ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਥ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਮਨੁष੍ਯਾਦੇਸ਼੍ਚ ਨਿਧਨਂ ਕਾਲੇਯੈਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤੈਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇਪਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲੇਨੋਪਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਉਪਾਯਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋषਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾਉਣ ਦਾ ਉਪਾਏ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਇਤਿਵਿਗ੍ਵ੍ਯਾਤੋ ਵਾਰੁਣਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਹਿਤਾ ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਚਤ
ਵਾਰੁਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਗਸਤਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰੋ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਾਤੁਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍'। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਵਿਨਾ ਕੋ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਨ੍ਯੋऽਰ੍ਣਵਸ਼ੋਪਣੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਸਤਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਸਾਗਰਸ਼ੋਪਣਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੇ ਕਾਲੇਯਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਥ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾਏ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਰੁਣਿਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਮृਪਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਿਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਥਂ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਹੁਪੇਣਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਗਤਿਃ ਪੁਰਾ। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਃ
ਨਹੁਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਰਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਨਭੋਗਤਃ। ਵਚਸ੍ਤਵਾਨਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲੋ ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਦ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ ਵਧਣਾ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਤਮਸਾ ਚਾਵृਤੇਲੋਕੇ ਮृਤ੍ਯੁਨਾऽਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਨਾਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ
ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਜੀਵ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਚਾਮੋ ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਦੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸਾਡੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਹਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ? ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਅਦ੍ਰਿਰਾਜਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਰਮੇਰੁਂ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਭਾਨੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਤ
ਸੂਰਜ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, sunrise ਤੇ sunset ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯ ਸ਼ੈਲਃ ਸੂਰ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਹਿ ਮੇਰੁਰ੍ਭਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਪਰਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਕਰ, ਭਾਸਕਰ।'
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਾਮੇਵਂ ਕਰੁ ਭਾਸ੍ਕਰ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਪਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜ।'
ਨਾਹਮਾਤ੍ਮੇਚ੍ਛਯਾ ਸ਼ੈਲ ਕਰੋਮ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਏष ਮਾਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟੋ ਮੇ ਯੇਨੇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਜਗਤ੍
'ਇਹ ਰਾਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾऽਚਲਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਂਤਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਆਚਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ। ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਾਜਮ੍। ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਪਾਯਤਸ੍ਤਂ ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।