ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਯਤਾਹਾਰਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਮਹੀਤਲਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਜੀਵਿਤੈਃ
ਸਵੇਰੇ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਿਮਤ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਮਾਂਸੈਰ੍ਵਿਰੁਧਿਰੈਰ੍ਵਿਮਜ੍ਜਾਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਆਕੀਰ੍ਣੈਰਾਚਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਮਿਵ ਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਮਾਸ ਘੱਟ ਸੀ, ਰਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਜੋੜ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਲਸ਼ੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰੁਵੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰ੍ਬਭੂਵ ਸਮਾਵृਤਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਪਏ ਹੋਏ ਜਲ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਪਟ੍ਕਾਰਂ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਗਦਾਸੀਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਕਾਲੇਯਭਯਪੀਡਿਤਮ੍
ਕਾਲੇਯਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਤੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਪਪਾ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਗੁਹਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਅਪਰੇ ਮਰਣੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਕੇਚਿਦਤ੍ਰਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਆਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਪਰ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਚੈਤਾਨਧਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਸ਼੍ਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ
ਪਰ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਉਹ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮਰ ਗਏ।
ਜਗਤ੍ਯੁਪਸ਼ਮਂ ਯਾਤੇ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯੇ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦੋਚੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਗਏ, ਅਜਿੱਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ। `ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਰਾ ਨष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਵਾਰਾਹਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਜਗਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ
ਕੰਵਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਆਦਿਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਜੋ ਨਾ ਮਰ ਸਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਬਲੀ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਸੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਜਮ੍ਭ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਜ੍ਞਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਕਰਤਬ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਹੇ। ਰਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। `ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਰਾਣੇ ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਸਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਤਾ ਭਾਵਿਤਾ ਭਾਵਯਨਤਿ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਚ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਚ ਜਾਨੀਮ ਕੇਨੇਤਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਤਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਜਦ ਧਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍। ਭਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਕਾਲੇਯਾ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਗਣਾਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾਃ। ਤੈਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਤਮ੍
ਕਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਧਿਂ ਘੋਰਂ ਨਕ੍ਰਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਉਤ੍ਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ऋषੀਨਿਹ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਹਨ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੇਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਹਿ ਤੇ। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵਾਰ੍ਧਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਾਲੇਯਾ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਫਿਰ, ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਾਲੇਯਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।