ਏਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਲਯਂ ਸ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਪਹੁੰਚੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਰਤਨ-ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰੁਣਂ ਨਿਧਮਮ੍ਭਸਃ। ਕਾਲੇਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਕਾਲੇਯਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਮੁਨੀਨ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟੌ ਚ ਨਵ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਠਾਸੀ ਅਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਤਪਸੀ ਖਾ ਲਏ।
ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਹਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਦਿਵਾ। `ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਾਨ੍
ਇਹ ਕਾਲੇਯਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਕਾਲੇਯਾ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰ੍ਹਮਚਾਰਿਣਃ। ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਾਮ੍ਬੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸਂਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਵੀਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪਰਿਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਬੁਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਕਾਲੋਪਸृष੍ਟਾਃ ਕਾਲੇਯਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਭੇਜੇ ਕਾਲੇਯਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਾਨਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਨੁਜਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਪਸੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਗਤਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਿਯਤਾਹਾਰਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਮਹੀਤਲਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਗਤਜੀਵਿਤੈਃ
ਸਵੇਰੇ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਿਮਤ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਮਾਂਸੈਰ੍ਵਿਰੁਧਿਰੈਰ੍ਵਿਮਜ੍ਜਾਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸਨ੍ਧਿਭਿਃ। ਆਕੀਰ੍ਣੈਰਾਚਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਮਿਵ ਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਚ ਮਾਸ ਘੱਟ ਸੀ, ਰਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਜੋੜ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਲਸ਼ੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰੁਵੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਰਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰ੍ਬਭੂਵ ਸਮਾਵृਤਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਪਏ ਹੋਏ ਜਲ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਪਟ੍ਕਾਰਂ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯਮ੍। ਜਗਦਾਸੀਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਕਾਲੇਯਭਯਪੀਡਿਤਮ੍
ਕਾਲੇਯਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਤੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਪਪਾ ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਦਿਸ਼ੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਗੁਹਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਅਪਰੇ ਮਰਣੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਕੇਚਿਦਤ੍ਰਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਆਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਪਰ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨ ਚੈਤਾਨਧਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਸ਼੍ਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ
ਪਰ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਉਹ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮਰ ਗਏ।
ਜਗਤ੍ਯੁਪਸ਼ਮਂ ਯਾਤੇ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਕ੍ਰਿਯੇ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦੋਚੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਗਏ, ਅਜਿੱਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਨੇਙ੍ਗਤਿ। `ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਰਾ ਨष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਵਾਰਾਹਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਜਗਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ
ਕੰਵਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਆਦਿਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਜੋ ਨਾ ਮਰ ਸਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਬਲੀ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਸੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਜਮ੍ਭ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਜ੍ਞਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਯਭੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਕਰਤਬ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਹੇ। ਰਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। `ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਰਾਣੇ ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਸਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਤਾ ਭਾਵਿਤਾ ਭਾਵਯਨਤਿ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।