ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਤ੍ਰਾਸਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਤਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਵਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵੀਰਬਾਹੁਭਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਰੀਰੇष੍ਵਭਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍। ਤਾਲੈਰਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵृਨ੍ਤਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੈਰਦृਸ਼੍ਯਤ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੀ ਡਾਲੀ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਕਾਲੇਯਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸੋਢੁਂ ਤੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰੇ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਦਾਸੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਂ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਯਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਗੋਪਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂਤੇਜਃ ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਂ ਤੁ ਨਨਾਦ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਤੋ ਨਿਨਾਦਾਨ੍। ਤਸ੍ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਧਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਖਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਚਾਲ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਮਹਾਨ੍ਤਮ੍। ਭਯੇ ਨਿਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਪਪਾਤ ਮਹਾਸੁਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ। ਯਥਾ ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦਰੋ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ
ਚਕਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍। ਵਜ੍ਰਂ ਨ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਕਰਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਹਤਂ ਨ ਮੇਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦਾ ਵਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਕਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿष੍ਟੁਵਨ੍ਤਃ। `ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤਂ ਸਂਦਦृਸ਼ੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਾਹਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਵਦੀਰ੍ਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵਿੱਛੜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮੇਤੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੈਵੋਦਧਿਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਝषਾਕੁਲਂ ਨਕ੍ਰਸਮਾਕੁਲਂ ਚ। ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁ- ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਅਣਗਣੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਿਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਮ ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ- ਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਯਾਨੁਪਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤਿ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰਕ੍ਰਮਕਾਲਯੋਗਾ- ਦ੍ਧੋਰਾ ਮਤਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਢੰਗ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋਪਪਨ੍ਨਾ- ਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਃ। ਲੋਕਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਧ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।
ਯੇਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ਼੍ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇषੁ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਮ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਤਪਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ। ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਲਯਂ ਸ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਪਹੁੰਚੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਾਲੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਰਤਨ-ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰੁਣਂ ਨਿਧਮਮ੍ਭਸਃ। ਕਾਲੇਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਕਾਲੇਯਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਮੁਨੀਨ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟੌ ਚ ਨਵ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਠਾਸੀ ਅਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਤਪਸੀ ਖਾ ਲਏ।
ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਨਾਂ ਹਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਦਿਵਾ। `ਕਾਲੇਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਾਨ੍
ਇਹ ਕਾਲੇਯਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਕਾਲੇਯਾ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰ੍ਹਮਚਾਰਿਣਃ। ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਾਮ੍ਬੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸਂਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਵੀਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪਰਿਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਬੁਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਕਾਲੋਪਸृष੍ਟਾਃ ਕਾਲੇਯਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਭੇਜੇ ਕਾਲੇਯਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਾਨਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਨੁਜਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਪਸੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਗਤਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।