ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍। ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦਧੀਚਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਧੀਚਂ ਤੇ ਦਿਵਾਕਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਯਥਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਪਿਤਾਮਾ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਅਯਾਚਨ੍ਤ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਧੀਚਃ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਂਸ੍ਤਾਨਿਦਮਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਵੋ ਹਿਤਮਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਦੇਹਂਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਫਿਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ। ਤਤਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਃ ਪਰਾਸੋ- ਰਸ੍ਥੀਨਿ ਤਸ੍ਯਾਥ ਯਥੋਪਦੇਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਤਿਆਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜਯਾਯ ਦੇਵਾ- ਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਾਗਮ੍ ਤਮਰ੍ਥਮੂਚੁਃ। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸਿਆ; ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰ ਵਜ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮੁਗ੍ਰਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਉਵਾਚ ਹृष੍ਟਃ। ਅਨੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਰੇਣ ਦੇਵ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਾਰਿਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਉੱਤਮ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਹਤਾਰਿਃ ਸਗਣਃ ਸੁਖਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਿष੍ਠਃ। ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤ- ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹ੍ਯਗृਹ੍ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਜ੍ਰੀ ਬਲਭਿਦ੍ਦੈਵਤੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਾਲਕੇਯੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈ ਸਮਨ੍ਤਾਦਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਤਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇਯਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੋਟੀਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਤ੍ਰਾਸਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਤਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਵਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵੀਰਬਾਹੁਭਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਰੀਰੇष੍ਵਭਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍। ਤਾਲੈਰਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵृਨ੍ਤਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੈਰਦृਸ਼੍ਯਤ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੀ ਡਾਲੀ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਕਾਲੇਯਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸੋਢੁਂ ਤੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰੇ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਦਾਸੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਂ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਯਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਗੋਪਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂਤੇਜਃ ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਂ ਤੁ ਨਨਾਦ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਤੋ ਨਿਨਾਦਾਨ੍। ਤਸ੍ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਧਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਖਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਚਾਲ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਭ ਕੰਬ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਭਿਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਮਹਾਨ੍ਤਮ੍। ਭਯੇ ਨਿਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮੁਮੋਚ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਃ ਪਪਾਤ ਮਹਾਸੁਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ। ਯਥਾ ਮਹਾਸ਼ੈਲਵਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦਰੋ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ
ਚਕਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰੇ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਰਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍। ਵਜ੍ਰਂ ਨ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਕਰਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਹਤਂ ਨ ਮੇਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦਾ ਵਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਡਰ ਕਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿष੍ਟੁਵਨ੍ਤਃ। `ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤਂ ਸਂਦਦृਸ਼ੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਾਹਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਵਦੀਰ੍ਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵਿੱਛੜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨ੍। ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮੇਤੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੈਵੋਦਧਿਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਝषਾਕੁਲਂ ਨਕ੍ਰਸਮਾਕੁਲਂ ਚ। ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁ- ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਅਣਗਣੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਿਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਮ ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ- ਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਯਾਨੁਪਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤਿ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰਕ੍ਰਮਕਾਲਯੋਗਾ- ਦ੍ਧੋਰਾ ਮਤਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਢੰਗ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਯੇ ਸਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪਸੋਪਪਨ੍ਨਾ- ਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਃ। ਲੋਕਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਧ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਰਧ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।
ਯੇਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ਼੍ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇषੁ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਨष੍ਟਮ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਤਪਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।