ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵਰਂ ਵੈ ਸਂਪ੍ਰਯਾਚਤ। ਸ ਵੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ ਹਿਤਾਯ ਵੈ
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵੇ।'
ਸ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਭਿਰ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਜ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਢਮ੍
'ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਮਹਚ੍ਛਤ੍ਰੁਹਣਂ ਘੋਰਂ ष़ਡਸ਼੍ਚਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵੈ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
'ਇਹ ਵਜਰ ਵੱਡਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਛੇ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।'
ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ,
ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰੇ ਪਾਰੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਧੀਚਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜੋ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
षਟ੍ਪਦੋਦ੍ਗੀਤਨਿਨਦੈਰ੍ਵਿਘੁष੍ਟਂ ਸਾਮਗੈਰਿਵ। ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਜੀਵਂਜੀਵਕਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਥਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਤੇ ਜੀਵ-ਜੀਵਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸृਮਰੈਸ਼੍ਚਮਰੈਰਪਿ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਨੁਚਰਿਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਭਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ-ਉਥੇ ਮਹਿਸ, ਸੂਅਰ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਚਮਰ ਪਸੂ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ।
ਕਰੇਣੁਭਿਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖੈਃ। ਸਰੋਵਗਾਢੈਃ ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਨੁਨਾਦਿਤਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਉਖੇੜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੀ ਧੁੰਦ ਉੱਡੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ਨਦਦ੍ਭਿਰਨੁਨਾਦਿਤਮ੍। ਅਪਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਲੀਨੈਰ੍ਗੁਹਾਕਨ੍ਦਰਸ਼ਾਯਿਭਿਃ
ਉਸ ਝੀਲ 'ਚ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਖੋਹਾਂ 'ਚ ਲੁਕ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ।
ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਵਕਾਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍। ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਦਧੀਚਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਧੀਚਂ ਤੇ ਦਿਵਾਕਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਯਥਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਪਿਤਾਮਾ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਅਯਾਚਨ੍ਤ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਧੀਚਃ ਪਰਮਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਂਸ੍ਤਾਨਿਦਮਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਵੋ ਹਿਤਮਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਦੇਹਂਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਫਿਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ। ਤਤਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਃ ਪਰਾਸੋ- ਰਸ੍ਥੀਨਿ ਤਸ੍ਯਾਥ ਯਥੋਪਦੇਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਤਿਆਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜਯਾਯ ਦੇਵਾ- ਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਾਗਮ੍ ਤਮਰ੍ਥਮੂਚੁਃ। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸਿਆ; ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰ ਵਜ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮੁਗ੍ਰਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਉਵਾਚ ਹृष੍ਟਃ। ਅਨੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਰੇਣ ਦੇਵ ਭਸ੍ਮੀਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਾਰਿਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਉੱਤਮ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਹਤਾਰਿਃ ਸਗਣਃ ਸੁਖਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਿष੍ਠਃ। ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤ- ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਹ੍ਯਗृਹ੍ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਜ੍ਰੀ ਬਲਭਿਦ੍ਦੈਵਤੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਆਸਸਾਦ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਾਲਕੇਯੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈ ਸਮਨ੍ਤਾਦਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਤਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇਯਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੋਟੀਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਤ੍ਰਾਸਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯਤਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਵਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵੀਰਬਾਹੁਭਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਰੀਰੇष੍ਵਭਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍। ਤਾਲੈਰਿਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵृਨ੍ਤਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੈਰਦृਸ਼੍ਯਤ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੀ ਡਾਲੀ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹੇਮਕਵਚਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਯਾਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਦਾਵਦਗ੍ਧਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਕਾਲੇਯਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਂ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸੋਢੁਂ ਤੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਤੋ ਭੀਤਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵृਤ੍ਰੇ ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੇ ਚ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਦਾਸੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਂ ਤੁ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਯਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਤੇਜੋ ਵ੍ਯਦਧਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਬਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਗੋਪਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂਤੇਜਃ ਸਮਾਦਧ੍ਯੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।