ਸ ਤਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਯਾ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵੈ ਦੀਪ੍ਤਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਤਰਂ ਬਭੌ। ਅਪ੍ਰਵृष੍ਯਤਰਸ਼੍ਚਾਸੀਚ੍ਛਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਨਰਰ੍षਭ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ਚੈਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਮਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਭਗਵਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਹृਤਮਾਸੀਦ੍ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਂਚੈਵ ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਮੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਭਗਵਾਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਉਂ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਮਿਲੀ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੱਸੋ।'
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਜਾਤੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਵੈ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਜਾਤਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਤਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ऋਚੀਕਨਨ੍ਦਨੋ ਰਾਭੋ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰੇਣੁਕਾਸੁਤਃ। ਤਸ੍ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਰਾਮ, ਰੀਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਰੇਣੁਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।
ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ। ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਸ੍ਤਦਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਮੁੜ ਅਯੋਧਿਆ ਗਿਆ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਂ ਵੈ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਯਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਮਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਤਮਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੋਨ੍ਤੇਯ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕृਤਕਾਲਂ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਨੁਰੇਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਸਮਾਰੋਪਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਪਾਰ੍ਤਿਵ
'ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਤਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤਾਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਾਹਮਪ੍ਯਧਮੋ ਧਰ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਇਸ਼੍ਰ੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇ ਨ ਕਤ੍ਥਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਨਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਹੁਬਲ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਤਮੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਲਂ ਵੈ ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੇਨ ਧਨੁਰਾਯਚ੍ਛ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਗੱਲਾਂ ਬਸ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੋषੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮੂਦਨਮ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਤੋਂ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਸਲੀਲ ਇਵ ਭਾਰਤ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਮਕਰੋਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਮਯਮਾਨਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਨੇਰਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਡੋਰ ਵੱਜਾਈ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਾਂਪ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਇਦਮਾਰੋਪਿਤਂ ਬ੍ਰ੍ਹਮਨ੍ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਮ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ?"
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਦਦੌ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਰਮਾਕਰ੍ਣਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਮਯਮਾਕृष੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੇ ਦਿਵਯ ਤੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡ।"
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤੇ ਚੈਵ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣੋਸਿ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਭਾਰਗਵ।"
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਧਿਗਤਂ ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੇਨ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
"ਤੂੰ ਜੋ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵੇਖ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਤਤੋ ਰਾਮਸ਼ਰੀਰੇ ਵੈ ਰਾਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਾਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਗਣ ਵੇਖੇ।
ਪਿਤਰੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਦ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ऋषਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰ੍ਹਮਭੂਤਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ। ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸੋਪਨਿषਦੋ ਵषਟ੍ਕਾਰੈਃ ਸਹਾਧ੍ਵਰੈਃ। ਚੇਤੋਮਨ੍ਤਿ ਚ ਸਾਮਾਨਿ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਵਾਚਨ ਤੇ ਰੀਤਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ ਸਾਮ ਗੀਤ, ਧਨੁਰਵੇਦ, ਭਾਰਤ, ਬੱਦਲਾਂ, ਮੀਂਹ ਤੇ ਬਿਜਲੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਭ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਵੈ ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਸ਼ੁष੍ਕਾਸ਼ਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸੁੱਕੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਮੇਘਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲਮ੍। ਭੂਮਿਕਮ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲੈਰਪਿ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੀਂਹ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਭੂਚਾਲ, ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸ ਰਾਮਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਬਾਣੋ ਰਾਮਬਾਹੁਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣਮਦ੍ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਮ੍
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ, ਰਾਮ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸੋਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ। ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਨ੍ਯਵਸਦ੍ਬ੍ਰੀਡਿਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਡਰਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇऽਤੀਤੇ ਹृਤੌਜਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਮਦਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਦੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਵੈ ਸਮ੍ਯਗਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈਕृਤਮ੍। ਸ ਹਿ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
"ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।"
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਨਦੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਧੂਸਰਕृਤਾਹ੍ਵਯਾਮ੍। ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਵਪੁਰਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
"ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਧੂਸਰਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਜਾ। ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।"