ਤਤੋ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਗਤਚੇਤਸਃ। ਵਾਤਾਪਿਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇषਭੂਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਮੇਂਡੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षੀਨृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿषਾਦੋ ਵੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਹਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਧੁਰ੍ਯਾਸਨਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਤਂ ਪਰ੍ਯਵੇषਦ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਲ੍ਵਲਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਲਵਲਾ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਏਵ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤੁ ਵਾਤਾਪਿਂ ਬੁਭੁਜੇ ਤਤਃ। `ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਮੇऽਸ੍ਤੀਤ੍ਯਵਦਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।"
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸੁਰੋऽਹ੍ਵਾਨਮਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇਲ੍ਵਲਃ। `ਵਾਤਾਪੇ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਬਲਤੇਜਸੀ। ਤਪਸਾ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਯਾਵਦੇष ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਅਸੁਰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਲਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਜਾਗ! ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਿਖਾ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦਰਂ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਵਾਤਾਪਿਰ੍ਵੇਗਮਾਹਰਤ੍। ਤਮਬੁਧ੍ਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਾਤਾਪੀ ਨੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਫਾੜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸੋਗ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨਨਰ੍ਦ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਏष ਜੀਰ੍ਣੋਸਿ ਵਾਤਾਪੇ ਮਯਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਉਦਰਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤ੍ਰਿਰੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਤ ਗਰ੍ਜਨ੍ਨਿਵ ਯਥਾ ਘਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਵਾਤਾਪੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਸ੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ। ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਕੁਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸੋਸੁਰਃ
ਇਲਵਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਬਾਹਰ ਆ!" ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦਾ? ਉਹ ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਇਲ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਵਿषਣ੍ਣੋऽਭੂਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਯਾਤਾਃ ਸ੍ਥ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਇਲਵਲਾ, ਜਦ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਲ੍ਵਲਂ ਤਦਾ। ਈਸ਼ੋਸ੍ਯਸੁਰ ਵਿਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਗਸਤ ਹੱਸ ਕੇ ਇਲਵਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੁਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।"
ਏਤੇ ਚ ਨਾਤਿਧਨਿਨੋ ਧਨਾਸ਼ਾ ਮਹਤੀ ਮਮ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਿਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਂਵਿਭਾਗਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ
"ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਡ ਦੇ।"
ਤਤੋऽਵਮਤ੍ਯ ਤਮृषਿਮਿਲ੍ਵਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਯਦਿ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਵਂਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਇਲਵਲਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਗਵਾਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੇਕੈਕਸ਼ੋऽਸੁਰ। ਤਾਵਦੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰ
"ਹਰੇਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਸੋਨਾ ਵੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ।"
ਮਹ੍ਯਂ ਤਤੋ ਵੈ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ। ਮਨੋਜਵੌ ਵਾਜਿਨੌ ਚ ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰ
"ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੋਹਣਾ ਵੱਧ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ, ਤੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ।"
ਉਲ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਤਿ ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਧਨਮ੍। ਰਥਂ ਤੁ ਯਦਵੋਚੋ ਮਾਂ ਨੈਤਂ ਵਿਦ੍ਮ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਉਲਵਲਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰਥ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।"
ਨ ਮੇ ਵਾਗਨृਤਾ ਕਾਚਿਦੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾ ਮਹਾऽਸੁਰ। ਵਿਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਰਥਃ ਸਾਧੁ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ। ਰਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਲਵੋ, ਉਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯਮਾਨਃ ਸ ਰਥਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਃ'। ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਦਾਵਭ੍ਯਧਿਕਂ ਵਸੁ
ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋਈ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਜੀ ਚ ਸੁਵਾਜੀ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਰਥੇ ਹਯੌ। ਊਹਤੁਃ ਸ ਵਸੂਨਾਸ਼ੁ ਤਾਵਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਹਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਮੇषਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ।
ਇਲ੍ਵਲਸ੍ਤ੍ਵਨੁਗਮ੍ਯੈਨਮਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ। ਭਸ੍ਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹਾऽਸੁਰਮ੍
ਇਲਵਲਾ, ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਜਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ। ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ ਮੁਨਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਨ੍ਮਮ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਦਯ ਸਕृਨ੍ਮਹ੍ਯਮਪਤ੍ਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਭਗਵਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।
ਤੁष੍ਟੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤਵ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਵਿਚਾਰਣਾਮਪਤ੍ਯੇ ਤੁ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ। ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਸੁਣ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਆਂ ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਤਤ੍ਸਮਂ ਤਵ। ਦਸ਼ ਵਾ ਸ਼ਤਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰੇਕੋ ਵਾऽਪਿ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਸੌ, ਜਾਂ ਸੌ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਸ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸਂਮਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕੋਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਪੋਧਨ। ਏਕੋ ਹਿ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਾਧੁਰਸਾਧੁਭਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਪਸਵੀ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਮਾੜਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤਯਾ ਸਮਗਮਨ੍ਮੁਨਿਃ। ਸਮਯੇ ਸਮਸ਼ੀਲਿਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਯਾ
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਆਧਾਯ ਗਰ੍ਭਂ ਤਮਗਮਦ੍ਵਨਮੇਵ ਸਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨਗਤੇ ਗਰ੍ਭੋ ਵਵृਧੇ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਫਿਰ, ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਰਭ ਸੱਤ ਪਤਝੜ ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਪ੍ਤਮੇऽਬ੍ਦੇ ਗਤੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਵਤ੍ਸ ਮਹਾਕਵਿਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਦृਢਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਡ੍ਰਿੜ੍ਹਸਯੁ ਸੀ, ਭਾਰਤ।
ਸਾਙ੍ਗੋਪਨਿषਦਾਨ੍ਵੇਦਾਞ੍ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦृषੇਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ—ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।