ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਤ੍ਰਸਦਸਯੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋऽਪਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮੁਪਕ੍ਰਮੇ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਤ੍ਤਕਾਮਾਨਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵੀਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਂਵਿਭਾਗਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸਮਝੋ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।
ਤਤ ਆਯਵ੍ਯਯੌ ਪੂਰ੍ਣੌ ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਾਦਦ੍ਧ੍ਵਂ ਯਦਤ੍ਰਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਤੇ ਖਰਚ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਦਿਖਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲੋ।'
ਤਤ ਆਯਵ੍ਯਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਮੌ ਸਮਮਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪੀਡਾਮੁਪਾਦਾਨਾਦਮਨ੍ਯਤ
ਆਮਦਨ ਤੇ ਖਰਚ ਬਰਾਬਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨਿਰਪੱਖ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥ ਤੇ ਨृਪਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਵੈ ਦਾਨਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਲ੍ਵਲੋ ਵਸੁਮਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਦ੍ਯਵਯਂ ਚਾਰ੍ਤਾਮਹੇ ਵਸੁ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਲਵਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਅੱਜ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਤੇषਾਂ ਤਦਾਸੀਦੁਚਿਤਮਿਲ੍ਵਲਸ੍ਯੈਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲ੍ਵਲਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਲਵਲਾ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਲਵਲਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਇਲ੍ਵਲਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਰ੍षਿਸਹਿਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍। ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਇਲਵਲਾ ਨੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਤੋऽਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਾਤਾਪਿਨਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਤਾਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਗਤਚੇਤਸਃ। ਵਾਤਾਪਿਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇषਭੂਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਮੇਂਡੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षੀਨृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿषਾਦੋ ਵੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਹਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਧੁਰ੍ਯਾਸਨਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਤਂ ਪਰ੍ਯਵੇषਦ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਲ੍ਵਲਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਲਵਲਾ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਏਵ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤੁ ਵਾਤਾਪਿਂ ਬੁਭੁਜੇ ਤਤਃ। `ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਮੇऽਸ੍ਤੀਤ੍ਯਵਦਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।"
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸੁਰੋऽਹ੍ਵਾਨਮਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇਲ੍ਵਲਃ। `ਵਾਤਾਪੇ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਬਲਤੇਜਸੀ। ਤਪਸਾ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਯਾਵਦੇष ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਅਸੁਰ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਲਵਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਜਾਗ! ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਿਖਾ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦਰਂ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਵਾਤਾਪਿਰ੍ਵੇਗਮਾਹਰਤ੍। ਤਮਬੁਧ੍ਯਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਵਾਤਾਪੀ ਨੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਫਾੜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸੋਗ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨਨਰ੍ਦ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਏष ਜੀਰ੍ਣੋਸਿ ਵਾਤਾਪੇ ਮਯਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਉਦਰਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤ੍ਰਿਰੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਤ ਗਰ੍ਜਨ੍ਨਿਵ ਯਥਾ ਘਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਵਾਤਾਪੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਸ੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ। ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਕੁਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸੋਸੁਰਃ
ਇਲਵਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, "ਵਾਤਾਪੀ, ਬਾਹਰ ਆ!" ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦਾ? ਉਹ ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਇਲ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਵਿषਣ੍ਣੋऽਭੂਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ਼੍ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਯਾਤਾਃ ਸ੍ਥ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਇਲਵਲਾ, ਜਦ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਲ੍ਵਲਂ ਤਦਾ। ਈਸ਼ੋਸ੍ਯਸੁਰ ਵਿਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਗਸਤ ਹੱਸ ਕੇ ਇਲਵਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੁਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।"
ਏਤੇ ਚ ਨਾਤਿਧਨਿਨੋ ਧਨਾਸ਼ਾ ਮਹਤੀ ਮਮ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਿਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਂਵਿਭਾਗਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਃ
"ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਡ ਦੇ।"
ਤਤੋऽਵਮਤ੍ਯ ਤਮृषਿਮਿਲ੍ਵਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਯਦਿ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤ੍ਵਂਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਇਲਵਲਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਗਵਾਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੇਕੈਕਸ਼ੋऽਸੁਰ। ਤਾਵਦੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰ
"ਹਰੇਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਸੋਨਾ ਵੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ।"
ਮਹ੍ਯਂ ਤਤੋ ਵੈ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ। ਮਨੋਜਵੌ ਵਾਜਿਨੌ ਚ ਦਿਤ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰ
"ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੋਹਣਾ ਵੱਧ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ, ਤੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ।"
ਉਲ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਤਿ ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਧਨਮ੍। ਰਥਂ ਤੁ ਯਦਵੋਚੋ ਮਾਂ ਨੈਤਂ ਵਿਦ੍ਮ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਉਲਵਲਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰਥ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।"
ਨ ਮੇ ਵਾਗਨृਤਾ ਕਾਚਿਦੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾ ਮਹਾऽਸੁਰ। ਵਿਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਰਥਃ ਸਾਧੁ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ। ਰਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਲਵੋ, ਉਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯਮਾਨਃ ਸ ਰਥਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਃ'। ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਦਾਵਭ੍ਯਧਿਕਂ ਵਸੁ
ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋਈ, ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਜੀ ਚ ਸੁਵਾਜੀ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਰਥੇ ਹਯੌ। ਊਹਤੁਃ ਸ ਵਸੂਨਾਸ਼ੁ ਤਾਵਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਹਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਮੇषਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ।