ਮੇषਰੂਪੀ ਚ ਵਾਤਾਪਿਃ ਕਾਮਰੂਪ੍ਯਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯਤਂ ਭੋਜਯਤਿ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਿਧਾਂਸਤਿ
ਵਾਤਾਪੀ, ਜੋ ਚਾਹਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਮੇਛ (ਰਾਮ) ਬਣ ਗਿਆ; ਇਲਵਲੋ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਾਹ੍ਵਯਤਿ ਯਂ ਵਾਚਾ ਗਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜੀਵਨ੍ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਇਲਵਲੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਤਾਪੀ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋ ਵਾਤਾਪਿਮਸੁਰਂ ਛਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਇਲਵਲੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਉਂਦਾ।
ਤਾਮਿਲ੍ਵਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ੍ਵਰੇਣ ਗਿਰਮੀਰਿਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਤਿਮਾਯੋ ਬਾਲਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਣ੍ਟਕਃ
ਜਦ ਇਲਵਲੋ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁਲਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵਾਤਾਪੀ — ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਸੀ — ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਤਾਪਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਵਾਤਾਪੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਹਿਂਸਯਾਮਾਯਸ ਦੈਤੇਯ ਇਲ੍ਵਲੋ ਦੁष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਲਵਲੋ — ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਸੀ — ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲ ਏਵ ਤੁ। ਪਿਤॄਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਰ੍ਤੇ ਵੈ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਪृਚ੍ਛਲ੍ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਂਪਰਾਃ। `ਕਿਂਮਰ੍ਥਂ ਵੇਹ ਲਮ੍ਬਧ੍ਵੇ ਗਰ੍ਤੇ ਯੂਯਮਧੋਮੁਖਾਃ'। ਸਂਤਾਨਹੇਤੋਰਿਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਉਸਨੇ ਲਟਕਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ।'
ਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਯਂ ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਕਾਃ। ਗਰ੍ਤਮੇਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਲਮ੍ਬਾਮਃ ਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਨੋ ਜਨਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮਗਸ੍ਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਯਾਨ੍ਨੋਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾ ਗਤਿਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ, ਆਗਸਤਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਿਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਃ ਕਾਮਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਚ-ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਿਤਰੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਵਸਨ੍ਤਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ ਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦਙ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਗृਹ੍ਯਤਤ੍ਸਮੈਰਙ੍ਗੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤ ਬਣਾਈ।
ਸ ਤਾਂ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਾਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਯ ਤਾਮ੍ਯਤੇ। ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮਾਤ੍ਮਨੋऽਰ੍ਥਾਯ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਸੁਭਗਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਨੀ ਯਥਾ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਵਪੁषਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦਰ੍ਭਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਰੱਖਿਆ।
ਵਵृਧੇ ਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪ੍ਸ੍ਵਿਵੋਤ੍ਪਲਿਨੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗ੍ਨੇਰਿਵ ਸ਼ਿਖਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵਧਦੀ ਗਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤਂ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ। ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਤਂ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੀਮੁਪਾਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ।
ਸਾ ਸ੍ਮ ਦਾਸੀਸ਼ਤਵृਤਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ। ਆਰਸ੍ਤੇ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਕਨ੍ਯਾ ਰੋਹਿਣੀਵ ਦਿਵਿਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੌ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਤੇਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਮਪਿ ਚ ਤਾਂ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਨ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਦਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਸਾ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕਨ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਸਰਸੋਪ੍ਯਤਿ। ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸ੍ਵਜਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਸਤਯਵਤੀ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਤੁ ਤਥਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਯੁਵਤੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਪਿਤਾ। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਮਿਮਾਂਸੁਤਾਮ੍
ਵਿਦਰਭੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਨ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਵਾਂ?'
ਯਦਾਤ੍ਵਮਨ੍ਯਤਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯੇ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿਤਿ। ਤਦਾऽਭਿਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵੈਦਰ੍ਭਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍
ਜਦ ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ', ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਵਰਯੇਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਪਾਲ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ ਵਸਾਉਣ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਿਨਿਨਾ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਿਚੇਤਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਾਯ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਚੈਵ ਨੈਚ੍ਛਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧੀ ਦੇਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਾਰ੍ਯਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਨੇष ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਾਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹੇਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਤਂ ਤਥਾ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਮ੍। ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾऽਭਿਗਮ੍ਯੇਦਂ ਕਾਲੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਮਹੀਪਾਲ ਪੀਡਾਮਭ੍ਯੇਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਮਗਸ੍ਤ੍ਯਾਯ ਤ੍ਰਾਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਯਾ ਪਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਅਗਸਤਿ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਬਚਾ ਲੈ।
ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੱਤਾ।