ਕਥਂ ਤੁ ਦੇਵਾ ਹਵਿषਾ ਗਯੇਨ ਪਰਿਤਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਪੁਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਾਦਾਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਗਯਾ ਦੇ ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵਰ੍षਤੋਧਾਰਾ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਤਥਾ ਗਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਯਯਜ੍ਞੇ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਗਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਯਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਾਃ ਸੁਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹੀਪਤੇਃ। ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਯ ਸਰਸਃ ਸਮੀਪੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੋਏ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਜੋ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾਯਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਫਿਰ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਦੁਰਜਯਾ' ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਲੋਮਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਦਤਾਂਵਰਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨੇਹ ਵਾਤਾਪਿਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਸ਼ਾਮਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਅਗਸਤ ਨੇ ਇਥੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਆਸੀਦ੍ਵਾ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਨਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੋਦਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਰਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਉਹ ਦੈਤ ਕੌਣ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਸੀ? ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਗਸਤ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ?'
ਇਲ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਦੈਤੇਯ ਆਸੀਤ੍ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾ। ਮਣਿਮਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਪੁਰਾ ਵਾਤਾਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਣਿਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਲਵਲੋ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਾਤਾਪੀ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਭਗਵਾਨੇਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਦਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾਸਵਸਂਮਿਤਮ੍। ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਸੋऽਸੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸਵਾ (ਇੰਦਰ) ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਲ੍ਵਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾऽਸੁਰਃ। ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਛਾਗਂ ਮਾਯਾਵੀ ਹ੍ਯਕਰੋਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਲਵਲੋ — ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਅਸੁਰ ਸੀ — ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇषਰੂਪੀ ਚ ਵਾਤਾਪਿਃ ਕਾਮਰੂਪ੍ਯਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯਤਂ ਭੋਜਯਤਿ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਿਧਾਂਸਤਿ
ਵਾਤਾਪੀ, ਜੋ ਚਾਹਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਮੇਛ (ਰਾਮ) ਬਣ ਗਿਆ; ਇਲਵਲੋ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਾਹ੍ਵਯਤਿ ਯਂ ਵਾਚਾ ਗਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜੀਵਨ੍ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਇਲਵਲੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਤਾਪੀ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋ ਵਾਤਾਪਿਮਸੁਰਂ ਛਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਇਲਵਲੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਉਂਦਾ।
ਤਾਮਿਲ੍ਵਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ੍ਵਰੇਣ ਗਿਰਮੀਰਿਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਤਿਮਾਯੋ ਬਾਲਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਣ੍ਟਕਃ
ਜਦ ਇਲਵਲੋ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁਲਾਵਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵਾਤਾਪੀ — ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਸੀ — ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵਾਤਾਪਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਵਾਤਾਪੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਹਿਂਸਯਾਮਾਯਸ ਦੈਤੇਯ ਇਲ੍ਵਲੋ ਦੁष੍ਟਚੇਤਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਲਵਲੋ — ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਸੀ — ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲ ਏਵ ਤੁ। ਪਿਤॄਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਰ੍ਤੇ ਵੈ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਪृਚ੍ਛਲ੍ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਂਪਰਾਃ। `ਕਿਂਮਰ੍ਥਂ ਵੇਹ ਲਮ੍ਬਧ੍ਵੇ ਗਰ੍ਤੇ ਯੂਯਮਧੋਮੁਖਾਃ'। ਸਂਤਾਨਹੇਤੋਰਿਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਉਸਨੇ ਲਟਕਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੋ?' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ।'
ਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਯਂ ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਕਾਃ। ਗਰ੍ਤਮੇਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਲਮ੍ਬਾਮਃ ਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਸਤਿਆ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਨੋ ਜਨਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮਗਸ੍ਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਯਾਨ੍ਨੋਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾ ਗਤਿਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ, ਆਗਸਤਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਿਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਃ ਕਾਮਂ ਵ੍ਯੇਤੁ ਵੋ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਚ-ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਿਤਰੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਵਸਨ੍ਤਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ ਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦਙ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਗृਹ੍ਯਤਤ੍ਸਮੈਰਙ੍ਗੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤ ਬਣਾਈ।
ਸ ਤਾਂ ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਾਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਯ ਤਾਮ੍ਯਤੇ। ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮਾਤ੍ਮਨੋऽਰ੍ਥਾਯ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਸੁਭਗਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਨੀ ਯਥਾ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਵਪੁषਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦਰ੍ਭਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਤ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਰੱਖਿਆ।
ਵਵृਧੇ ਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪ੍ਸ੍ਵਿਵੋਤ੍ਪਲਿਨੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗ੍ਨੇਰਿਵ ਸ਼ਿਖਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵਧਦੀ ਗਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤਂ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ। ਦਾਸ੍ਯਃ ਸ਼ਤਂ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੀਮੁਪਾਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ।
ਸਾ ਸ੍ਮ ਦਾਸੀਸ਼ਤਵृਤਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ। ਆਰਸ੍ਤੇ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਕਨ੍ਯਾ ਰੋਹਿਣੀਵ ਦਿਵਿਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੌ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਤੇਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।