ਤਤੋ ਮਹੀਧਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇਨਾਭਿਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾ ਗਯੇਨਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਗਯਾ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਨਗੋ ਗਯਸ਼ਿਰੋ ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ। ਵਾਨੀਰਮਾਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਦੀ ਪੁਲਿਨਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਥੇ ਗਯਾ ਸ਼ਿਰਸ਼ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਵਨੀਰਮਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਧਰਣੀਧਰਮ੍। ऋषਿਜੁष੍ਟਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰੋਤੁਲਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਉਵਾਸ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸਰਿਤਾਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਭੇਦੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਯਤ੍ਰਸਂਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਃ ਪਰਂਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯੋऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਰਸਿਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਦਂ ਮਤ੍ਵਾਸਰ੍ਵੇषਾਂਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲੀ ਮੰਨ ਕੇ—
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੈਸ੍ਤਦੇਜਿਰੇ। ऋषਿਯਜ੍ਞੇਨ ਮਹਤਾ ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟੋ ਮਹਾਨ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦੇਵਯਜਨੇ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਤ੍ਰਵੈ ਫਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਟੱਲ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤਪਸਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇਨਾਯਜਨ੍ਤ ਆਰ੍षੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਵृਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਕਥਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਦਸਿਸ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਤੁਰਮਾਸ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤਃ ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਮਠੋऽਕਥਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਧੂਰ੍ਤਰਜਸਂ ਗਯਮ੍
ਉਥੇ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਨ੍ਹਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਰਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਮਠਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਧੂਰਤਰਜਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਆਧੂਰ੍ਤਰਜਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਯੋ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਨਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਭਾਰਤ
ਆਧੂਰਤਰਜਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ, ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਬਭੂਵੇਹ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨੋ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਨਪਰ੍ਵਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਇੱਥੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯੋ ਬਹੁਸ਼ਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਵਿਆੰਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਯਾਚਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਭੁਞ੍ਜਤੇऽਨ੍ਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਕਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਨ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭਾਰਤ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਰਤਾ ਰਾਜਨ੍ਭੂਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਨਭਸ੍ਤਥਾ। ਆਪੂਰ੍ਣਮਾਸੀਚ੍ਛਬ੍ਦੇਨ ਤਦਪ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਦਿਸਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰਸ੍ਮ ਗਾਥਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਮਰਤਰ੍षਭ। ਅਨ੍ਨਪਾਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਸਨ, ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਕੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭੋਕ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਵਃ। ਤਤ੍ਰ ਭੋਜਨਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਅੱਜ ਕੌਣ ਜੀਵ ਗਯਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੇਗਾ? ਉਥੇ ਪਚੀਸ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਰਹਿ ਗਏ।
ਨ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਗਯੋ ਯਦਕਰੋਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਗਯਾ ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਗਲੇ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।
ਕਥਂ ਤੁ ਦੇਵਾ ਹਵਿषਾ ਗਯੇਨ ਪਰਿਤਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਪੁਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਾਦਾਤੁਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਗਯਾ ਦੇ ਹਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਵਾ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ। ਯਥਾ ਵਾ ਵਰ੍षਤੋਧਾਰਾ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਤਥਾ ਗਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਯਯਜ੍ਞੇ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਗਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਯਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਾਃ ਸੁਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹੀਪਤੇਃ। ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਯ ਸਰਸਃ ਸਮੀਪੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੋਏ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਜੋ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾਯਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਫਿਰ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਦੁਰਜਯਾ' ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਲੋਮਸ਼ਂ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਦਤਾਂਵਰਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨੇਹ ਵਾਤਾਪਿਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਪਸ਼ਾਮਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਅਗਸਤ ਨੇ ਇਥੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਆਸੀਦ੍ਵਾ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਨਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੋਦਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਰਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਉਹ ਦੈਤ ਕੌਣ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਸੀ? ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਗਸਤ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ?'
ਇਲ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਦੈਤੇਯ ਆਸੀਤ੍ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾ। ਮਣਿਮਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਪੁਰਾ ਵਾਤਾਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਣਿਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਲਵਲੋ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਾਤਾਪੀ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਭਗਵਾਨੇਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਦਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾਸਵਸਂਮਿਤਮ੍। ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਸੋऽਸੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸਵਾ (ਇੰਦਰ) ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਲ੍ਵਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾऽਸੁਰਃ। ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਛਾਗਂ ਮਾਯਾਵੀ ਹ੍ਯਕਰੋਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਲਵਲੋ — ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਅਸੁਰ ਸੀ — ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।