ਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧੇਯੁਰਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੇਕਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਨਰਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਸਪਤ੍ਨਾਞ੍ਜਯਤਿ ਸਮੂਲਸ੍ਤੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਾਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈषਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਖੂਬ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚੋਪਗਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਿ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਰੋਚਯਨ੍ਸੁਰਾ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਯਜਿਰੇऽਸੁਰਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ; ਦੇਵਤਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਵਿਸ਼ਨ੍ਭਾਰਤਾਸੁਰਾਃ। ਤਾਨਧਰ੍ਮਕृਤੋ ਦਰ੍ਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮਾਨਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਾਨਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਕ੍ਰੋਧਾਦਹੀਸ੍ਤਤੋऽਲਞ੍ਜਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤਤੋऽਨਸ਼ਤ੍
ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਲਜ੍ਜਾਨ੍ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਹੀਨਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਵृਥਾਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਖੋ ਗਈ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੀਰਜ, ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਗਮਦਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਸੁਰਾਨ੍ਨृਪ
ਤਕਦੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤਕਦੀਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰ੍ਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਿਰਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਕਲਿਜੁਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਕਲਿਨਾਹਤਾਨ੍। ਦਰ੍ਪਾਭਿਭੂਤਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾਨਚੇਤਸਃ ।। ਮਾਨਾਭਿਭੂਤਾਨਚਿਰਾਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਹਾਰੇ, ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਕਰਮ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ੋ ਵਿਲਯਂ ਗਤਾਃ। `ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋਰਾਜਨ੍ਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਵਤਨਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਗਏ।
ਤਪੋਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਰਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਜਹੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਤਪ, ਯਜ, ਦਾਨ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਾਦਾਨਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਨਿਰਾਦਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਤੇਨਾਪੁਰ੍ਭੂਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ ਪਾਈ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾਨੁਜਃ। ਪੁਨਰ੍ਵੇਤ੍ਸ੍ਵਸਿ ਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮੇष ਪਨ੍ਥਾਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਕਦੀਰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਹਿ ਨृਗੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ਯਥਾ। ਭਗੀਰਯੋ ਵਸੁਮਨਾ ਗਯਃ ਪੂਰੁਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ, ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ, ਭਗੀਰਥ, ਵਸੁਮਾਨਸ, ਗਯਾ, ਪੂਰੁ ਤੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਕੀਤਾ,
ਚਰਮਾਣਾਸ੍ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਮ੍ਭਸਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤੀਰ੍ਥਾਮਿਗਮਨਾਤ੍ਪੂਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ,
ਅਲਭਨ੍ਤ ਯਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਨਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਜ਼ਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ,
ਯਥਾ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਭਵਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਜਨਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋऽਥ ਮਾਂਧਾਤਾ ਮਰੁਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਤੇ ਮਹੀਪਤੀ ਮਰੁਤ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹੀ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਮੋਹਿਨ ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ। ਨਚਿਰਾਦ੍ਵੈ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨੇ ਤਥਾ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿਚ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਏ।
ਤਤ੍ਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਗੋਮਤ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨृਪ। ਕृਤਾਭਿषੇਕਾਃ ਪ੍ਰਦਦੁਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੋਮਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥੇऽਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਗਵਾਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ, ਅਸ਼ਵ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਾਲਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਿਪਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਗਿਰਾਵੁष੍ਯ ਚ ਕੌਰਵਾਃ। ਬਾਹੁਦਾਯਾਂ ਮਹੀਪਾਲ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਿषੇਚਨਮ੍
ਕਾਲਕੋਟੀ, ਵਿਪਪ੍ਰਸਥ, ਗਿਰਾਊਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬਾਹੁਦਾ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਦੇਵਯਜਨੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਊषੁਗਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚਾਤਸ੍ਥੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਧੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਗਮੇ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਾਃ। ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੁਰ੍ਵਸੁ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ, ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕੀਤੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਜੁष੍ਟਾਂ ਚ ਤਤੋ ਵੇਦੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਪੱਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਵੀਰਾਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਾਤਸ੍ਥੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਵਨ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।