ਮਨੋ ਹ੍ਯਦੁष੍ਟਂ ਸ਼ੌਚਾਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪ। ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤ
ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਤੇ ਯੂਯਂ ਮਾਨਸੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰੀਰਨਿਯਮਵ੍ਰਤੈਃ। ਦੈਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਪਾਓਗੇ।
ਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵਮਾਨੁषੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ ਚ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षੇਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਲੋਮਸ਼ਾ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾਸ੍ਤਥਾ ਤੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ। ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍ष੍ਯਾਮਤੀਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਧੌਮਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਕਠਿਨਾਨਿ ਸਮਾਦਾਯ ਚੀਰਾਜਿਨਜਟਾਧਰਾਃ। ਅਭੇਦ੍ਯੈਃ ਕਵਚੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨ੍ਵਚਰਂਸ੍ਤਤਃ
ਕਠਿਨ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਭृਤ੍ਯੈ ਰਥੈਃ ਪਰਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਃ। ਮਹਾਨਸਵ੍ਯਾਪृਤੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਇੰਦਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਕਰਾਂ, ਚੌਦਾਂ ਰਥਾਂ, ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਸ੍ਤੂਣਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਰ੍ਗਣਾਃ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਯੁਖਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ
ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੂਣੀਰ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਿਰੋਧੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ।
ਨ ਵੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਥਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਹੇ ਦੈਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਇਤਨਾ ਪੀੜਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਚ ਧ੍ਰਮਗਤਾਨਪਿ। ਤੇ ਚ ਲੋਮਸ਼ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇ ਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਲੋਮਸ਼ਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧੇਯੁਰਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੇਕਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਨਰਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਸਪਤ੍ਨਾਞ੍ਜਯਤਿ ਸਮੂਲਸ੍ਤੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਾਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈषਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਖੂਬ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚੋਪਗਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਿ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਰੋਚਯਨ੍ਸੁਰਾ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਯਜਿਰੇऽਸੁਰਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ; ਦੇਵਤਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਵਿਸ਼ਨ੍ਭਾਰਤਾਸੁਰਾਃ। ਤਾਨਧਰ੍ਮਕृਤੋ ਦਰ੍ਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮਾਨਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਾਨਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਕ੍ਰੋਧਾਦਹੀਸ੍ਤਤੋऽਲਞ੍ਜਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤਤੋऽਨਸ਼ਤ੍
ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਲਜ੍ਜਾਨ੍ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਹੀਨਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਵृਥਾਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਖੋ ਗਈ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੀਰਜ, ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਗਮਦਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਸੁਰਾਨ੍ਨृਪ
ਤਕਦੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤਕਦੀਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰ੍ਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਿਰਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਕਲਿਜੁਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਕਲਿਨਾਹਤਾਨ੍। ਦਰ੍ਪਾਭਿਭੂਤਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾਨਚੇਤਸਃ ।। ਮਾਨਾਭਿਭੂਤਾਨਚਿਰਾਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਹਾਰੇ, ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਕਰਮ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਕਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ੋ ਵਿਲਯਂ ਗਤਾਃ। `ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋਰਾਜਨ੍ਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਵਤਨਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਗਏ।
ਤਪੋਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਰਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਜਹੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਤਪ, ਯਜ, ਦਾਨ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਾਦਾਨਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਨਿਰਾਦਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਤੇਨਾਪੁਰ੍ਭੂਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ ਪਾਈ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾਨੁਜਃ। ਪੁਨਰ੍ਵੇਤ੍ਸ੍ਵਸਿ ਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮੇष ਪਨ੍ਥਾਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਕਦੀਰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਹਿ ਨृਗੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ਯਥਾ। ਭਗੀਰਯੋ ਵਸੁਮਨਾ ਗਯਃ ਪੂਰੁਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ, ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ, ਭਗੀਰਥ, ਵਸੁਮਾਨਸ, ਗਯਾ, ਪੂਰੁ ਤੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਕੀਤਾ,
ਚਰਮਾਣਾਸ੍ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਮ੍ਭਸਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤੀਰ੍ਥਾਮਿਗਮਨਾਤ੍ਪੂਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ,
ਅਲਭਨ੍ਤ ਯਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਨਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਜ਼ਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ,
ਯਥਾ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਭਵਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਜਨਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋऽਥ ਮਾਂਧਾਤਾ ਮਰੁਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਤੇ ਮਹੀਪਤੀ ਮਰੁਤ ਨੇ ਕੀਤਾ।