ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਕਰੈਃ ਸਦਾ। ਅਨੁਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਪ ਦਾ ਵਿਘਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਨਾਰਦੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਯਾਨ੍ਯੁਵਾਚ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਲੋਮਸ਼ਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਬਤਾਏ ਹਨ—
ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰ੍ਯਟਸ੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ। ਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਲੋਮਸ਼ੇਨਾਬਿਪਾਲਿਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੀਰਥ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮੋ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਰ੍ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ। ਲੋਮਸ਼ਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਲੋਮਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਅਥ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਤਨਾਰਦੌ। ਦਾਮ੍ਯਕੇ ਪਾਣ੍ਡਵਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਪਰਵਤ ਅਤੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ, ਦਾਮਯਕ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸਤ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਯਮੌ ਭੀਮ ਮਨਸਾ ਕੁਰੁਤਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਮਨਸਾ ਕृਤਸ਼ੌਚਾ ਵੈ ਸ਼ਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਸ੍ਯਥ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਪੈਦਾ ਕਰੋ। ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ਰੀਰਨਿਯਮਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮਾਨੁषਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਮਨੋਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦੈਵਮਾਹੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਯੰਮ, ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤ ਹੈ। ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।
ਮਨੋ ਹ੍ਯਦੁष੍ਟਂ ਸ਼ੌਚਾਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪ। ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤ
ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਤੇ ਯੂਯਂ ਮਾਨਸੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਰੀਰਨਿਯਮਵ੍ਰਤੈਃ। ਦੈਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਪਾਓਗੇ।
ਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵਮਾਨੁषੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ ਚ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षੇਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਲੋਮਸ਼ਾ, ਦਵੈਪਾਯਨ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾਸ੍ਤਥਾ ਤੈਰ੍ਵਨਵਾਸਿਭਿਃ। ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍ष੍ਯਾਮਤੀਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਧੌਮਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਕਠਿਨਾਨਿ ਸਮਾਦਾਯ ਚੀਰਾਜਿਨਜਟਾਧਰਾਃ। ਅਭੇਦ੍ਯੈਃ ਕਵਚੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨ੍ਵਚਰਂਸ੍ਤਤਃ
ਕਠਿਨ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਭृਤ੍ਯੈ ਰਥੈਃ ਪਰਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਃ। ਮਹਾਨਸਵ੍ਯਾਪृਤੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ
ਇੰਦਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਕਰਾਂ, ਚੌਦਾਂ ਰਥਾਂ, ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਸ੍ਤੂਣਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਰ੍ਗਣਾਃ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਯੁਖਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ
ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੂਣੀਰ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਿਰੋਧੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ।
ਨ ਵੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਥਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਹੇ ਦੈਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਇਤਨਾ ਪੀੜਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਚ ਧ੍ਰਮਗਤਾਨਪਿ। ਤੇ ਚ ਲੋਮਸ਼ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇ ਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਲੋਮਸ਼ਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧੇਯੁਰਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਜਨਾਃ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੇਕਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਨਰਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਸਪਤ੍ਨਾਞ੍ਜਯਤਿ ਸਮੂਲਸ੍ਤੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਵਾਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈषਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਖੂਬ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚੋਪਗਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਿ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਯੁਗੇ ਚੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਰੋਚਯਨ੍ਸੁਰਾ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਯਜਿਰੇऽਸੁਰਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ; ਦੇਵਤਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਵਿਸ਼ਨ੍ਭਾਰਤਾਸੁਰਾਃ। ਤਾਨਧਰ੍ਮਕृਤੋ ਦਰ੍ਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮਾਨਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਾਨਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਕ੍ਰੋਧਾਦਹੀਸ੍ਤਤੋऽਲਞ੍ਜਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤਤੋऽਨਸ਼ਤ੍
ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਲਜ੍ਜਾਨ੍ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਹੀਨਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਵृਥਾਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਲਾਜ਼-ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਖੋ ਗਈ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧੀਰਜ, ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਗਮਦਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਸੁਰਾਨ੍ਨृਪ
ਤਕਦੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤਕਦੀਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਰ੍ਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਿਰਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਕਲਿਜੁਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।