ਏष ਤੇ ਲੋਮਸ਼ੋ ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਵ੍ਰਜ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।
ਮਯਾऽਪਿਸਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਹਤੀਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਿषਕ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵਿਦਿਆਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ।
ਯਥਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ੋਭਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਤੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਸ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਾ ਯਥਾ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਜਸੇ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ।
ਯਥਾ ਮਨੁਰ੍ਯਥੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਯਥਾ ਪੂਰੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯਥਾ ਵੈਨ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਪੁਰੂ, ਤੇ ਵੈਨਿਆ ਮਹਾਰਾਜ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਪੁਰਾ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਡ੍ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ —
ਤਥਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਿष੍ਯਸਿ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਜਿਤਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ। ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਮ ਕਮਾਏਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋषਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਸਮਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਸਮਝ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ-ਜੈਸਾ ਸੀ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਮਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਵੀਰੋऽਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਃ। ਕृਤੀ ਚ ਭृਸ਼ਮਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਬੀਰ ਬੜਾ ਭਗਤ, ਸਮਰਥ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਮਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯੇਤਾਵੁਭੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृष੍ਣਾਵਰਿਵਿਘਾਤਿਨੌ। ਅਭਿਜਾਨਾਮਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰਨ੍ਤਪੌ
ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਯੁਗੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੌ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਂਜਯੌ। ਨਾਰਦੋऽਪਿਤਥਾ ਵੇਦ ਯੋष੍ਯਸ਼ਂਸਤ੍ਸਦਾ ਮਮ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਐਸੇ ਹਨ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਥਾऽਹਮਪਿ ਜਾਨਾਮਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਯਮਿਤ੍ਯਤੋ ਮਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਸ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਨਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰਸੂਨੁਃ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਦਾਤੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤਿ ਵਿਵਾਸਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੇਖਣ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਲਈ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਵਤਿਰਥੌ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੁਧृਤਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਅਜੈਯ, ਸਭ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਥਾ। `ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਪਰਿਸ਼੍ਰਮਾਃ'। ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਤਤਂ ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਬਹਾਦਰ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਸਭ ਮਹਾਰਥੀ, ਸਭ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਸ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਯੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵੇਗਾਨਿਲਬਲਃ ਸ਼ਰਾਰ੍ਚਿਸ੍ਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਰਜੋਧੂਮੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਾਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਿਲੋਦ੍ਧਤਃ
ਤੇ ਕਰਣ, ਸੂਤ ਪੁੱਤ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਤੀਰ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੀ ਹੈ।
ਨਿਸृष੍ਟ ਇਵ ਕਾਲੇਨ ਯੁਗਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਨੋ ਯਥਾ। ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਮਯਂ ਕਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਰੂਰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਸ ਕੁष੍ਣਾਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਲਨੋ ਮਹਾਨ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਜਿਬਲਾਕਾਭृਦ੍ਗਣ੍ਡੀਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧੋਲ੍ਬਣਃ
ਪਰ ਉਹ, ਕੁਸ਼ਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੈ—
ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਃ ਸੁਧੀਪ੍ਤਂ ਕਰ੍ਣਪਾਵਕਮ੍। ਉਦੀਰ੍ਣੋऽਰ੍ਜੁਨਮੇਘੋऽਯਂ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਅਰਜੁਨ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਣ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਭਤਸੁ, ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਅਲਂ ਸ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ ਰਣੇऽਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟਾਰੋ ਨ ਹਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਭਾਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੀਦਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੇਖਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੀਭਤਸੁ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਤੁ ਤਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਪਦਾਂਵਰ। ਅਵਧਾਨਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਪਰ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਮਰਦ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਭਵਾਨਨ੍ਯਦ੍ਵਨਂ ਸਾਧੁ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਂ ਫਲਵਚ੍ਛੁਚਿ। ਆਖ੍ਯਾਤੁ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸੇਵਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਰਮਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ, ਸੱਜਣ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਫ਼ ਹੈ, ਫਲ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਕਂਚਿਦ੍ਵਯਂ ਕਾਲਂ ਵਸਨ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਮੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵਰਂ ਵृष੍ਟਿਕਾਮਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸਚਾਈ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਵਿਧਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍। ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਮਣੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਪਹਾੜ ਵੀ।
ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨ ਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰੋਚਤੇ ਤਮृਤੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਵਾਸੋ ਗਚ੍ਛਾਮੋऽਨ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਂਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਚੱਲੀਏ।