ਤਤ੍ਰ ਕੂਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਆਂ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਃ ਪੂਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਬੇਰਪੁਰਂ ਮਹਤ੍। ਯਤ੍ਰਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਕਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਤਤੋ ਮੁਞ੍ਜਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੁੰਜਵਟਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ ਯਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਾਹਨਵੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਪਿਤਰ—
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਅਙ੍ਗਿਰਃਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹਨ—
ਤਥਾ ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋऽਪਿ ਚ
ਤੇ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਸਿੱਧ, ਚਕ੍ਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ—
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨਕੁੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਹਨਵੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ। ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ। ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਜਘਨਸ੍ਥਾਨਮੁਪਸ੍ਥਮृषਯੋ ਵਿਦੁਃ। ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਤਥਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਣਨੀ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੋਗਵਤੀ ਚੈਵ ਵੇਦਿਰੇषਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਤਤ੍ਰਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਹ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਗ-ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਯੱਗ ਸाकार ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਪਾਸਨ੍ਤੇ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਯਜਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਧਰਾ ਨृਪਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ। ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਲੋਕ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਯਜਨਭੂਮਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿਸਂਸ੍ਕृਤਾ। ਤਤ੍ਰ ਰਦਤ੍ਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਮਹਦ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਯੱਗ-ਸਥਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾ।
ਨ ਵੇਦਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ। ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਮਤ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਹਟਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਪਰਾਃ। ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਕੁਰੁਨ੍ਦਨ
ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਚੈਵ ਯਤ੍। ਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਸੁਕੇ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਹੰਸ-ਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਦਸ-ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਙ੍ਗਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਿਤਾ। ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵੈ ਕਨਖਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਪਰ ਖਾਸ ਮਹੱਤਤਾ ਕਨਖਲ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂਗਙ੍ਗਾਵਸੇਚਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਪੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੌ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਣ੍ਯਂਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਪਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤਾ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦੁਆਪਰ ਵਿਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯੇਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਲਯੇ। ਮਲਯੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਰੋਹੇਦ੍ਭृਗੁਤੁਨ੍ਦੇ ਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਲਯਾ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ; ਮਲਯਾ ਵਿਚ ਅੱਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ; ਭ੍ਰਿਗੁਟੁੰਡ ਵਿਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਗਧੇषੁ ਚ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਾਰਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਾਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਗਧ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਪਿਢੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।