ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤੁਙ੍ਗਕਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤ੍ਯਖਿਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਉਸ ਤੁੰਗ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਵਿਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਮੇਧਾਵਿਕ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਕਾਲਞ੍ਜਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਥੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰਗਿਰੌ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਨृਪ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯੇਤ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਨਸਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭਰ੍ਤृਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਸੇਨੋ ਗੁਹਃ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇ, ਗੁਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ। ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿਰਫ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਜੇਠ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਏ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕੂਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਆਂ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਃ ਪੂਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਬੇਰਪੁਰਂ ਮਹਤ੍। ਯਤ੍ਰਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਕਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਤਤੋ ਮੁਞ੍ਜਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੁੰਜਵਟਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ ਯਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਾਹਨਵੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਪਿਤਰ—
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਅਙ੍ਗਿਰਃਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹਨ—
ਤਥਾ ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋऽਪਿ ਚ
ਤੇ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਸਿੱਧ, ਚਕ੍ਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ—
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨਕੁੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਹਨਵੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ। ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ। ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਜਘਨਸ੍ਥਾਨਮੁਪਸ੍ਥਮृषਯੋ ਵਿਦੁਃ। ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਤਥਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਣਨੀ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੋਗਵਤੀ ਚੈਵ ਵੇਦਿਰੇषਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਤਤ੍ਰਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਹ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਗ-ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਯੱਗ ਸाकार ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਪਾਸਨ੍ਤੇ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਯਜਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਧਰਾ ਨृਪਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ। ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਲੋਕ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਯਜਨਭੂਮਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿਸਂਸ੍ਕृਤਾ। ਤਤ੍ਰ ਰਦਤ੍ਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਮਹਦ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਯੱਗ-ਸਥਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾ।