ਤਤੋ ਵੇਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਮਯੂਰਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਵੇਣਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੋਰ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਗਵਾਂ ਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਉਪਾਸਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੇਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਣਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਵਰਦਾਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਿਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਰਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਪ੍ਲਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਕੁਸ਼ਪਲਵ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇऽਰਣ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਵੇਣਾਜਲੋਦ੍ਭਵੇ। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਨਰਃ। ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਦੇਵ ਝੀਲ 'ਤੇ, ਜਾਤਿਸਮਰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਾਪੀਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਪੀ ਤੇ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਾਤਿ ਚ ਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਸਰਭੰਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਜ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਰਾਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖੁਰਾਕ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਦੇਵਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦੇਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਪਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖੁਰਾਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਙ੍ਗਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰ੍ਹਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ऋषਿਃ ਸਾਰਸ੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੁੰਗ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਮੁਨੇਰਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸੁਤਃ। ऋषੀਣਆਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇषੁ ਸੂਪਵਿष੍ਟੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਓਂਕਾਰੇਣ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਮ੍ਯਗੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇਨ ਹ। ਯੇਨ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਮਕਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਭृਗੁਂ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉੱਚ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਧਾਨਂ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ।
ਆਜ੍ਯਭਾਗੇਨ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਾਤਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ, ਘੀ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤੁਙ੍ਗਕਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤ੍ਯਖਿਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਉਸ ਤੁੰਗ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਵਿਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਮੇਧਾਵਿਕ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਕਾਲਞ੍ਜਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਥੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰਗਿਰੌ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਨृਪ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯੇਤ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਨਸਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭਰ੍ਤृਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਸੇਨੋ ਗੁਹਃ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇ, ਗੁਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ। ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਿਰਫ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਜੇਠ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਏ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।