ਤਤਸ੍ਤੀਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਕਰਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਰਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭੂਤ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉष੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਏਵ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ, ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਨਿਸਂਕਰਜਸ੍ਤਥਾ। ਗਾਥਾ ਚ ਗਾਥਿਕਾ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਗਾਥਾ ਤੇ ਗਾਥਿਕਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਗੀ ਭਵਤਿ ਸੁਭਗਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਸੰਵਰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਲਭ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੇਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਮਯੂਰਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਵੇਣਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੋਰ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਗਵਾਂ ਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਉਪਾਸਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੇਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਣਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਵਰਦਾਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਿਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਰਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਪ੍ਲਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਕੁਸ਼ਪਲਵ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇऽਰਣ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਵੇਣਾਜਲੋਦ੍ਭਵੇ। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਨਰਃ। ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਦੇਵ ਝੀਲ 'ਤੇ, ਜਾਤਿਸਮਰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਾਪੀਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਯੋष੍ਣੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਪੀ ਤੇ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਾਤਿ ਚ ਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਸਰਭੰਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਜ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਰਾਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖੁਰਾਕ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਦੇਵਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦੇਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਪਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖੁਰਾਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਙ੍ਗਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰ੍ਹਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ऋषਿਃ ਸਾਰਸ੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੁੰਗ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਮੁਨੇਰਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸੁਤਃ। ऋषੀਣਆਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇषੁ ਸੂਪਵਿष੍ਟੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਓਂਕਾਰੇਣ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਮ੍ਯਗੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇਨ ਹ। ਯੇਨ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਮਕਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਭृਗੁਂ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉੱਚ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਧਾਨਂ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ।
ਆਜ੍ਯਭਾਗੇਨ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਾਤਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ, ਘੀ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।