ਕਰਤੋਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਕਰਤੋਯਾ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਵਿਰਜਾਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਘਾਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਵੇਚ੍ਚ ਕੁਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਂਲ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਥ੍ਯਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਜੋਤਿਰਥਿਆ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰਹੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ ਪ੍ਰਭੇਦੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਚਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਝਾੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਵृषਭੈਕਾਦਸ਼ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਸਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਘਾਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਝਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਤੋ ਬਦਰਿਕਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਭਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਦਰੀਕਾ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚਮ੍ਪਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਕृਤੋਦਕਃ। ਦਣ੍ਡਾਖ੍ਯਮਭਿਗਮ੍ਯੈਵ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਪਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜਾ ਕੇ, ਤੇ ਦੰਡਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਪੇਟਿਕਾਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਲਪੇਟਿਕਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਨਿਪੇਵਿਤਮ੍। ਰਾਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਕ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਿਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਕੇਦਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਮਤੰਗ ਦਾ ਕੇਦਾਰਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਤੀਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਰਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਵਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਵੱਝਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਮਹਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੇषੁ ਨृਪਪੂਜਿਤਮ੍। ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਿਸ਼ਭ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਕਾਵੇਰੀਂ ਵृਤਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਕਾਵੇਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੀਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਕਰਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਰਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭੂਤ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉष੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਏਵ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ, ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਨਿਸਂਕਰਜਸ੍ਤਥਾ। ਗਾਥਾ ਚ ਗਾਥਿਕਾ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਗਾਥਾ ਤੇ ਗਾਥਿਕਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਗੀ ਭਵਤਿ ਸੁਭਗਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਸੰਵਰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਲਭ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।