ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਬੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਮਨ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਘਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਨਾਮ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਵਪੈਃ
“ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਰਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਯਮੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਮ੍ਨਾਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸ੍ਵਰੇਣ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਪਲਸਤਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ਅਥ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਵੇਦ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥ ਉਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਉੱਚ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਲ੍ਲੌਹਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੀਰਥ ਬਣੀ; ਉਸ ਲੌਹਿਤਯ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰਤੋਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਕਰਤੋਯਾ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਵਿਰਜਾਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਘਾਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਵੇਚ੍ਚ ਕੁਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਂਲ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਥ੍ਯਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਜੋਤਿਰਥਿਆ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰਹੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ ਪ੍ਰਭੇਦੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਚਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਝਾੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਵृषਭੈਕਾਦਸ਼ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਸਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਘਾਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਝਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਤੋ ਬਦਰਿਕਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਭਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਦਰੀਕਾ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚਮ੍ਪਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਕृਤੋਦਕਃ। ਦਣ੍ਡਾਖ੍ਯਮਭਿਗਮ੍ਯੈਵ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਪਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜਾ ਕੇ, ਤੇ ਦੰਡਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਪੇਟਿਕਾਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਲਪੇਟਿਕਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਨਿਪੇਵਿਤਮ੍। ਰਾਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਕ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਿਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਕੇਦਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਮਤੰਗ ਦਾ ਕੇਦਾਰਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਤੀਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਰਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਵਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਵੱਝਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ, ਮਹਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੇषੁ ਨृਪਪੂਜਿਤਮ੍। ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਿਸ਼ਭ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਕਾਵੇਰੀਂ ਵृਤਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਕਾਵੇਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।