ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਮਿਵਾਨਘ
ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੇਨਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ। ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਵਤਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ। ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਯਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਲਸਤਿਆ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਿਤਰੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸੇਵਿਤੇ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਉਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਬੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਮਨ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਘਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਨਾਮ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਵਪੈਃ
“ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਰਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਯਮੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਮ੍ਨਾਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸ੍ਵਰੇਣ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਪਲਸਤਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ਅਥ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਵੇਦ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥ ਉਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਉੱਚ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਲ੍ਲੌਹਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੀਰਥ ਬਣੀ; ਉਸ ਲੌਹਿਤਯ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰਤੋਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਕਰਤੋਯਾ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍। ਵਿਰਜਾਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਘਾਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਵੇਚ੍ਚ ਕੁਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਂਲ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਥ੍ਯਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਜੋਤਿਰਥਿਆ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰਹੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ ਪ੍ਰਭੇਦੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਚਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਸ਼ੋਣ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਝਾੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸਲਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਵृषਭੈਕਾਦਸ਼ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਸਲਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਘਾਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਝਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ। ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।